Hollywood had jarenlang een grote fascinatie voor young adult sciencefictionromans. Vooral in de jaren 2010 verschenen talloze verfilmingen van dystopische verhalen waarin tieners vochten tegen onderdrukkende regimes. Denk aan de succesvolle reeksen gebaseerd op ‘The Hunger Games’, ‘Divergent’, ‘Maze Runner’ en films zoals ‘Ender’s Game’ en ‘The 5th Wave’.
Het probleem met al deze verfilmingen was dat ze sterk op elkaar leken. Steeds weer een beklemmende toekomstwereld, een moedige hoofdpersoon die als ‘uitverkorene’ het systeem tart, een liefdesverhaal als bijplot en een pijnlijk offer aan het einde. Door al deze overeenkomsten voelde de golf van YA-verfilmingen meer als een commerciële trend dan als echte kunst. Het is dan ook niet verrassend dat dit genre de laatste jaren veel minder aanwezig is op het witte doek.
Toch is de wereld van young adult sciencefiction veel rijker en gevarieerder dan Hollywood doet vermoeden. Wie een generatie teruggaat in de boekgeschiedenis, ontdekt een schat aan originele en verbeeldingsrijke verhalen die nog nooit zijn verfilmd en daar eigenlijk perfect voor geschikt zijn.
Eén van die vergeten auteurs is de Amerikaanse schrijver William Sleator. Zijn werk is bij een breed publiek nauwelijks bekend, terwijl hij een indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd. Sleator is misschien het meest bekend van ‘Interstellar Pig’, een roman over een tiener die kennismaakt met mysterieuze vakantiegangers en een bordspel speelt dat mogelijk het lot van de melkweg bepaalt.
Zijn sterkste werk is echter ‘The Green Futures of Tycho’ uit 1981. Het verhaal draait om de jonge Tycho Tithonus, vernoemd naar de historische astronoom Tycho Brahe. Hij is het jongste kind in een gezin vol hoogbegaafde kinderen en voelt zich daardoor vaak de mindere. Tijdens het graven in zijn achtertuin stuit hij op een klein, eivorming voorwerp. Al snel ontdekt hij dat dit object hem in staat stelt door de tijd te reizen.
In het begin gebruikt Tycho zijn nieuwe kracht voor onschuldige streken: hij plaagt zijn broers en zussen en probeert zijn positie in het gezin te verbeteren. Maar geleidelijk aan merkt hij dat zijn ingrijpen in het verleden onverwachte gevolgen heeft voor het heden. Zelfs het mysterieuze ei begint te veranderen. Uiteindelijk realiseert Tycho zich dat zijn tijdreizen zijn eigen verleden zodanig hebben herschreven dat hij opgroeit tot een gevaarlijke en meedogenloze figuur.
Sleators schrijfstijl is doordrenkt van spanning en een subtiel gevoel van onheil. Zijn personages zijn vindingrijk maar kwetsbaar, en de morele vragen die zijn verhalen oproepen zijn tijdloos. ‘The Green Futures of Tycho’ combineert tijdreizen met psychologische horror op een manier die nog altijd fris en relevant aanvoelt. Het is precies het soort verhaal dat, mits vakkundig verfilmd, een nieuw publiek zou kunnen veroveren en tegelijk trouw blijft aan de geest van het origineel.
