De oorlog tussen de Verenigde Staten en Israël tegen Iran — door veel Iraniërs de ‘Ramadanoorlog’ genoemd — heeft het dagelijks leven in het land ingrijpend veranderd. Scholen, universiteiten en fabrieken werden gebombardeerd, straten raakten verlaten. Al Jazeera volgde Mehran, een 47-jarige leraar uit het centrum van Teheran, om te zien hoe hij zijn nieuwe werkelijkheid het hoofd biedt.
Mehran geeft tegenwoordig vanuit een hoekje van zijn bescheiden appartement online les. Afstandsonderwijs is inmiddels de norm geworden. ‘Het leven hier is niet stilgevallen, zoals sommigen misschien denken, maar het heeft wel een heel ander ritme gekregen,’ vertelt hij.
Zijn dag begint met een dagelijkse strijd om een stabiele internetverbinding. Na de beperkingen die in de begindagen van de oorlog werden opgelegd, stapte het onderwijs over op het nationale e-learningplatform ‘Shad’. Maar dat platform kraakt onder het gewicht van miljoenen nieuwe gebruikers. ‘Het nationale internet is beschikbaar, maar door de enorme toestroom van gebruikers werkt het ontzettend traag,’ legt Mehran uit. ‘Soms valt mijn stem weg en verdwijnen er plotseling tientallen leerlingen van het scherm.’
Thuis is de situatie extra uitdagend. In de woonkamer probeert zijn veertienjarige dochter Mehraneh op een oud tablet haar eigen lessen te volgen. Zijn achtjarige zoon Sam staat met zijn moeders smartphone bij het raam om het sterkste signaal op te vangen. Zijn vrouw Azadeh, 41 jaar, werkt vanuit een andere kamer voor een privébedrijf — volledig op afstand, tot vorige maand. ‘Het zwakke internet kan nauwelijks één stabiele verbinding ondersteunen, laat staan drie of vier tegelijk,’ zegt Mehran. ‘Voeg daarbij de kleine ruimte en het gebrek aan privacy, en je begrijpt hoe zwaar dit dagelijks weegt.’
Naast de digitale uitdagingen kampt Mehran met de economische gevolgen van het conflict. Hyperinflatie heeft de prijzen van basisgoederen de hoogte ingejaagd, en apotheekschappen staan opvallend leeg. Toch probeert de stad Teheran een schijn van normaliteit te bewaren. Openbaar vervoer rijdt gratis, bussen zitten vol mensen die ondanks alles hun dagelijkse bezigheden voortzetten.
Op gezette tijden trekt Mehran ook naar het Revolutieplein, waar solidariteitsbijeenkomsten worden gehouden. Die momenten van collectieve saamhorigheid geven hem, naar eigen zeggen, de kracht om door te gaan.
Zijn verhaal is exemplarisch voor dat van vele Teheraanse gezinnen: mensen die niet bij de pakken neer willen zitten, maar die tegelijkertijd worden geconfronteerd met een werkelijkheid die door oorlog fundamenteel is veranderd. Geen stilstand, maar een leven in een geheel nieuw en onzeker ritme.
