Enkele van ’s werelds bekendste culturele bestemmingen worden geconfronteerd met een steeds moeilijker paradox. De bezoekers die werkgelegenheid, overheidsinkomsten en erfgoedbehoud ondersteunen, kunnen tegelijkertijd de cultuur, infrastructuur en leefgemeenschappen onder druk zetten die hen juist aantrekken. Daardoor verandert ook het toerismebeleid fundamenteel. Succes kan niet langer uitsluitend worden gemeten aan de hand van stijgende bezoekersaantallen, hotelbezetting of passagiersstromen. Voor bestemmingen die te maken krijgen met drukte, milieubelasting en groeiende onvrede...