Het stond op de kaartjes als Iran tegen Nieuw-Zeeland, maar in werkelijkheid was het een heel ander gevecht dat zich afspeelde rondom het Los Angeles Stadium tijdens dit WK-groepsduel. De meest uitgesproken tegenstanders van het Iraanse elftal waren namelijk geen Nieuw-Zeelanders, maar Iraanse dissidenten in de menigte zelf.
Buiten het stadion heerste een geladen sfeer. Honderden Iraanse vlaggen wapperden in de lucht, waarbij de pre-revolutionaire vlag met het Leeuw-en-Zon-embleem het meest opviel. Voor veel Iraans-Amerikanen is deze vlag uitgegroeid tot een symbool van verzet tegen het regime in Teheran. De FIFA heeft het gebruik ervan binnen stadions verboden vanwege de politieke lading, maar dat weerhield supporters er niet van om de vlag toch mee naar binnen te nemen en op hun shirts te dragen.
Een paar honderd demonstranten verzamelden zich buiten het stadion. Ze uitten hun woede over het besluit van de FIFA en beschouwden het nationale elftal als een verlengstuk van de Islamitische Republiek, niet als vertegenwoordiger van het Iraanse volk. ‘Het team van de mullahs is mijn team niet,’ scandeerde één groep. Een ander riep om regimewisseling. Vervolgens klonk het pre-revolutionaire volkslied door de straten.
Een jongeman die gevraagd werd het te vertalen, glimlachte. ‘Het betekent vrijheid en trots,’ zei hij.
Binnen het stadion was de sfeer totaal anders. Duizenden supporters juichten luid toen Iran tweemaal een achterstand wist om te buigen naar een gelijkspel van 2-2 tegen Nieuw-Zeeland. Van een afstand leken alle Iraanse vlaggen in de tribunes identiek, maar van dichtbij vertelden ze een ander verhaal. Sommigen droegen de officiële vlag van de Islamitische Republiek, anderen de Leeuw-en-Zon. Allemaal waren ze gekleed in de nationale kleuren.
Dit was de werkelijkheid waarmee de Iraanse spelers te maken hadden: Iran tegen Iran.
Samaneh, een Iraans-Amerikaanse vrouw die al tien jaar in de Verenigde Staten woont, verwoordde de tegenstrijdige gevoelens treffend. ‘Het is ingewikkeld,’ zei ze. ‘Ik ben hier om Iran te steunen, niet het regime. Ik mis mijn land.’ Ze vertelde dat ze moest huilen toen het Iraanse volkslied klonk. Haar vader was bij haar in het stadion, maar haar moeder zit vast in Iran door administratieve problemen en de reisbeperkingen die zijn ingevoerd onder president Trump. ‘Ik maak me constant zorgen om haar. Ik ben ook bang om zelf terug te gaan.’
De tegenstrijdigheden waren het hele duel door zichtbaar. Toen Nieuw-Zeeland op voorsprong kwam, juichten sommige anti-regime-supporters, terwijl ze hun Leeuw-en-Zon-vlaggen zwaaiden. Voetbal en politiek bleken onlosmakelijk met elkaar verweven, zowel binnen als buiten het stadion.
