Steve Clarke heeft zijn functie als bondscoach van Schotland neergelegd, vrijwel direct nadat het Schotse elftal werd uitgeschakeld voor het WK. De aankondiging kwam als een verrassing, zowel voor de spelers als voor een groot deel van het bestuur van de Schotse voetbalbond (SFA).
Opvallend is de timing van zijn vertrek. Slechts een maand geleden maakte de SFA met veel tamtam bekend dat Clarke zijn contract met vier jaar had verlengd. Nu, zonder persconferentie of nadere toelichting, is hij weg. Dat past wel bij zijn karakter: rustig, zonder ophef, maar ook zonder duidelijke uitleg over zijn beweegredenen.
Zijn afscheidsverklaring was uitgebreid en gedetailleerd, wat erop wijst dat hij dit besluit al enkele dagen had overwogen. Toch roept de abruptheid vragen op. Waarom niet eerst terugkeren naar huis, even afstand nemen en daarna een weloverwogen beslissing nemen? Impulsiviteit is Clarke doorgaans vreemd.
Zeven jaar lang was Clarke de drijvende kracht achter het Schotse nationale elftal. Zijn nalatenschap is overwegend positief: hij wist Schotland terug te brengen naar grote toernooien na een lange afwezigheid. Toch is er ook een gevoel van opluchting bij sommigen nu er ruimte komt voor een nieuwe stem en frisse ideeën.
Niet iedereen was altijd even gecharmeerd van de coach. Een deel van de Rangers-aanhang heeft hem nooit vergeven dat hij hen als manager van Kilmarnock publiekelijk bekritiseerde vanwege sektarisch gezang. Hij noemde hen destijds ‘mensen die in de middeleeuwen leven’, een uitspraak die bij velen is blijven hangen.
Nu Clarke vertrokken is, staat de SFA voor een lastige opgave. Er zijn weinig uitgesproken en realistische kandidaten beschikbaar om hem op te volgen. Schotland speelt tussen september en november zes wedstrijden in de Nations League, dus er is weinig tijd om een geschikte opvolger te vinden.
De druk op de voetbalbond is groot. Een verkeerde keuze kan de positieve lijn die Clarke heeft ingezet, snel tenietdoen. Critici die jarenlang om zijn vertrek vroegen, beseffen nu dat de opvolging allesbehalve vanzelfsprekend is. Voorzichtigheid is geboden: wie om verandering vraagt, moet ook bereid zijn de gevolgen te dragen.
Clarke verlaat het Schotse voetbal als een coach die het land na jaren van mislukking weer op de kaart heeft gezet. Zijn bijdrage is onmiskenbaar, maar het hoofdstuk is gesloten. De aandacht verschuift nu volledig naar de vraag wie zijn opvolger wordt en of de SFA in staat is de juiste keuze te maken in een beperkte markt.
