Op een instabiele berg van puin, beton en ijzer werken tientallen mensen met blote handen om slachtoffers te vinden na de verwoestende aardbevingen die woensdag de kustplaats La Guaira troffen. Plotseling klinkt er een schreeuw: een reddingswerker denkt een stem onder het puin te horen. Omstanders barsten in tranen uit, vrouwen omhelzen elkaar. De hoop laait even op.
Bij het wooncomplex Mariola en Maribel, vlak bij een strand dat voor de ramp nog vol lag met zonnende mensen, staat nog slechts één van de twee flatgebouwen overeind. Die toren helt gevaarlijk over. Het andere gebouw lijkt volledig door de aarde te zijn verzwolgen.
Reddingswerkers rennen naar de weg en geven het sein om motoren, kranen en boorinstallaties stil te leggen. Langzaam daalt de stilte neer. De reddingswerkers klimmen omhoog, knielen en buigen hun hoofd naar het puin. ‘Stil zijn, alsjeblieft, er lijkt hier iemand te zijn,’ roept één van hen. De boodschap verspreidt zich als een fluisterketen door de menigte.
Tien minuten lang houdt iedereen de adem in. Het is een bijna heilige stilte. Maar er komt geen geluid terug uit het puin. De professionals constateren loos alarm. Gezichten betrekken.
De sfeer wisselt snel tussen hoop en wanhoop. Afgelopen zaterdag werden nog 33 mensen levend uit het puin gehaald, maar met het verstrijken van de uren neemt het optimisme zienderogen af.
Ronnie Navarro laat zich echter niet ontmoedigen. Hij reisde ruim 350 kilometer vanuit Puerto La Cruz naar La Guaira om zijn oom uit het puin te bevrijden. Zichtbaar uitgeput kijkt hij naar zijn medewerkers die onvermoeibaar doorgraven.
‘Er liggen lichamen onder dat puin, gevangen. De familieleden van bewoners helpen zelf mee, omdat de overheid niet wil helpen,’ zegt hij verbitterd. ‘De autoriteiten zeggen niets. Ze rijden langs, werpen een vluchtige blik en vertrekken weer. Ze hebben zelf geen familie hier.’
Van zijn oom is nog steeds geen nieuws. ‘Ze hebben hem nog niet naar buiten gehaald,’ zegt hij, met een stem die breekt.
De hoop die minuten eerder nog voelbaar was, maakt snel plaats voor frustratie. En die frustratie, hier bij het complex en verderop in La Guaira, begint langzaam om te slaan in woede. Bewoners voelen zich in de steek gelaten door de autoriteiten op het moment dat ze het hardst hulp nodig hebben.
