Een ideologische stroming die streeft naar het herstel van traditionele mannelijke autoriteit wint aan populariteit in westerse samenlevingen. Masculinisme, zoals de beweging wordt genoemd, gaat uit van de overtuiging dat het feminisme mannen heeft verzwakt en hen heeft beroofd van hun natuurlijke rol als leider en kostwinner. Aanhangers geloven dat vrouwen thuis horen, waar zij zich zouden moeten wijden aan de opvoeding van kinderen, terwijl mannen de dienst uitmaken in zowel het gezin als de samenleving.
Volgens Helen Lewis, journaliste bij het gerenommeerde Amerikaanse tijdschrift The Atlantic, is deze beweging niet langer een randverschijnsel. Wat vroeger werd gezien als een extreme minderheidsopvatting, dringt nu steeds verder door in het maatschappelijke debat en bereikt een breder publiek. Lewis stelt dat masculinisme inmiddels als een serieuze culturele en politieke kracht moet worden beschouwd.
De beweging vindt haar voedingsbodem vooral online, waar invloedrijke figuren via sociale media en podcasts grote groepen jonge mannen weten te bereiken. Zij presenteren feminisme als de oorzaak van een vermeende crisis onder mannen, waarbij thema’s als verlies van identiteit, dalende schoolprestaties bij jongens en een gevoel van maatschappelijke marginalisering worden aangehaald als bewijs dat mannen de verliezers zijn geworden van decennia progressief beleid.
Critici wijzen er echter op dat masculinisme een gevaarlijk en achterhaald wereldbeeld propageert. Zij stellen dat de beweging vrouwen terugdringt naar een ondergeschikte positie en de gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen fundamenteel ondermijnt. Bovendien zou de retoriek van masculinisten bijdragen aan een klimaat waarin vrouwonvriendelijke attitudes worden genormaliseerd.
De opkomst van masculinisme valt samen met een bredere politieke verschuiving naar rechts in verschillende westerse landen, waarbij traditionele genderrollen opnieuw worden omarmd door een deel van de bevolking. Politici en publieke figuren die sympathiseren met deze denkbeelden genieten een groeiende aanhang, met name onder jongere mannelijke kiezers.
Deskundigen benadrukken dat het belangrijk is onderscheid te maken tussen legitieme zorgen over het welzijn van mannen en jongens enerzijds, en de ideologische agenda van het masculinisme anderzijds. Vragen rondom mannelijke eenzaamheid, geestelijke gezondheid en achterblijvende schoolprestaties verdienen serieuze aandacht, maar de oplossing daarvoor hoeft niet te worden gezocht in het terugdraaien van vrouwenrechten.
De discussie over masculinisme raakt aan fundamentele vragen over hoe moderne samenlevingen omgaan met veranderende genderrollen en de verwachtingen die aan mannen en vrouwen worden gesteld. Terwijl de beweging zichzelf presenteert als een correctie op doorgeschoten gelijkheidsdenken, zien tegenstanders haar als een bedreiging voor decennia van sociale vooruitgang.
