Er zijn van die films die op papier geweldig klinken, maar in de praktijk tegenvallen. ‘Queens Logic’ uit 1991 is daar een treffend voorbeeld van. De film, geschreven door Tony Spiridakis, behoort tot het genre van de ensemble-komedie: een groep vrienden rond de dertig die worstelt met persoonlijke en professionele problemen. Een beproefd recept dat al populair werd na films als ‘The Big Chill’ uit 1983.
Wat ‘Queens Logic’ onderscheidt van soortgelijke films, is de indrukwekkende cast. Kevin Bacon staat bovenaan de aftiteling, voornamelijk vanwege zijn bekendheid na ‘Footloose’, maar de film draait niet om hem. De meest opvallende rollen zijn weggelegd voor Joe Mantegna, Ken Olin en Chloe Webb. Toch duiken er doorlopend grote namen op: John Malkovich, Linda Fiorentino, Jamie Lee Curtis, Terry Kinney en zelfs zanger en acteur Tom Waits spelen bewoners van de New Yorkse wijk Queens.
De verklaring voor deze opvallende castingprestatie ligt waarschijnlijk bij producer Stuart Oken. Hij had sterke banden met de Chicagose theaterwereld, met name met het gerenommeerde Steppenwolf Theatre Company. Daardoor wist hij acteurs als Malkovich, Mantegna en Kinney aan boord te krijgen. Ook Ken Olin, destijds een bekend televisiegezicht dankzij de serie ’thirtysomething’, komt uit Chicago. Dat verklaart meteen de opvallend Chicagose sfeer in een film die zich afspeelt in Queens.
Regisseur Steve Rash bewees eerder zijn talent met ‘The Buddy Holly Story’ uit 1978, een film die drie Oscarnominaties in de wacht sleepte. Daarna verliep zijn carrière echter minder voorspoedig. Met ‘Queens Logic’ laat hij zien dat hij oog heeft voor de levendige cultuur van Queens. De locaties zijn authentiek en de acteurs weten hun personages geloofwaardig neer te zetten.
Maar daar houdt het goede nieuws helaas op. Het script schiet namelijk tekort. De grappige momenten landen niet, de verhaallijn is vaag en weinig samenhangend. Mantegna doet zijn uiterste best om zijn vrouwenversierder geloofwaardig en grappig te maken, maar zijn oneliners missen hun doel. Olin en Webb vormen het emotionele hart van de film en zijn verreweg het sterkst, maar krijgen te weinig ruimte. En Bacon zelf? Die heeft eigenlijk te weinig te doen om echt indruk te maken.
‘Queens Logic’ is daarmee een gemiste kans: een film met alle ingrediënten voor succes, maar zonder de uitwerking die dat succes had kunnen waarmaken. Het is begrijpelijk dat de film in de loop der jaren in de vergetelheid is geraakt. Toch is hij voor liefhebbers van het genre en bewonderaars van de cast zeker de moeite waard om eens te bekijken, al is het maar om te zien hoeveel talent er in één film kan samenkomen zonder dat het tot een memorabel geheel leidt.
