In de Verenigde Staten spelen telehealth-bedrijven een steeds grotere rol bij de beslissing of patiënten in aanmerking komen voor vergoeding van populaire afslankmedicijnen zoals Wegovy en Zepbound. Werkgevers schakelen deze digitale zorgbedrijven in om kosten te beheersen, wat soms tot frustratie leidt bij patiënten die al een geldig recept hebben.
David Davis, een 57-jarige werknemer uit de buurt van Santa Cruz in Californië, ondervond dit aan den lijve. Zijn huisarts schreef hem eind vorig jaar Zepbound voor om zijn obstructieve slaapapneu te behandelen, een aandoening die hem elke ochtend uitgeput achterliet. Voordat hij het medicijn kon ophalen, stelde zijn werkgever echter een nieuwe voorwaarde: hij moest voortaan via Vida Health werken, een online telehealth-aanbieder die door het bedrijf werd gepresenteerd als een extra voordeel voor medewerkers.
Davis volgde de instructies op en doorliep het volledige traject: nieuwe bloedonderzoeken, gezondheidsvragenlijsten en videoconsulten met een verpleegkundige. De verpleegkundige erkende dat hij een geschikte kandidaat was voor Zepbound, maar drong er desondanks op aan dat hij eerst twee andere middelen zou proberen: naltrexon, een medicijn dat normaal wordt ingezet bij alcohol- en opioidverslaving, en bupropion, een antidepressivum. Geen van beide middelen is goedgekeurd voor de behandeling van slaapapneu.
Davis raakte ontmoedigd en nam contact op met de patiëntenadvocaat van zijn zorgverzekeraar. Die liet weten nog nooit van een dergelijke vereiste te hebben gehoord en bevestigde dat het geen officiële regel was. Uiteindelijk zag Davis af van de vergoede route en koos hij ervoor om zelf te betalen voor een goedkopere, samengestelde versie van het medicijn via een online apotheek.
Vida Health weigerde vragen te beantwoorden over de specifieke situatie van Davis, ook nadat hij toestemming had gegeven om zijn medische privacy tijdelijk op te heffen. Het bedrijf liet in een verklaring alleen weten dat zijn zorgverleners zich houden aan klinische criteria en de dekking die werkgevers hebben afgesproken.
Dit geval illustreert een bredere trend: telehealth-bedrijven vervullen een dubbele rol. Enerzijds bieden ze leefstijlondersteuning aan mensen die afslankmedicijnen gebruiken, zodat de behandeling zo effectief mogelijk verloopt. Anderzijds fungeren ze als poortwachter namens werkgevers die de snel stijgende kosten van deze medicijnen willen beperken. GLP-1-medicijnen zoals Zepbound en Wegovy zijn effectief maar duur, en werkgevers zoeken naar manieren om de uitgaven te beheersen zonder de vergoeding volledig te schrappen.
Voor patiënten zoals Davis betekent dit dat een recept van de eigen huisarts niet langer voldoende is. Ze moeten door extra hoepels springen, soms met medisch twijfelachtige tussenstappen, voordat ze toegang krijgen tot een behandeling die hun arts al had goedgekeurd. Critici stellen dat dit systeem de zorg vertraagt en patiënten ontmoedigt, terwijl de belangen van werkgevers zwaarder wegen dan die van de individuele patiënt.
