De langverwachte superheldenfilm ‘Supergirl’ is eindelijk in de bioscopen te zien, met de Australische actrice Milly Alcock in de hoofdrol. Helaas valt de film behoorlijk tegen. Ondanks de aanwezigheid van een veelbelovend jong talent in de hoofdrol, slaagt de productie er niet in om de kijker te boeien of te verrassen.
Alcock, bekend van haar rol in ‘House of the Dragon’, neemt de iconische rode cape op zich in deze dystopische versie van het Supergirl-verhaal. De setting is somber en donker, wat op zichzelf interessant had kunnen zijn, maar de uitwerking schiet tekort. Het verhaal voelt leeg aan, de personages zijn weinig overtuigend uitgewerkt en de dialogen missen diepgang.
De film speelt zich af in een wereld die er verwoest en hopeloos uitziet, een soort post-apocalyptische omgeving waarin Supergirl haar krachten moet ontdekken en inzetten. Het idee klinkt veelbelovend op papier, maar op het scherm komt het niet tot leven. De actiescènes zijn weliswaar spectaculair van opzet, maar missen emotionele lading. Je kijkt ernaar zonder echt betrokken te raken bij wat er gebeurt.
Alcock zelf doet haar best en laat hier en daar flitsen zien van het talent dat haar eerder zo indrukwekkend maakte. Ze heeft een natuurlijke aanwezigheid voor de camera en weet moeilijke scènes met overtuiging te spelen. Toch wordt ze beperkt door een zwak script dat haar personage weinig ruimte geeft om echt tot bloei te komen. Haar Supergirl voelt meer als een schets dan als een volledig uitgewerkt karakter.
De regie is technisch competent maar mist visie. De film lijkt te worstelen met zijn eigen identiteit: is het een donkere karakterstudie, een actieblockbuster of een coming-of-age verhaal? Het antwoord is helaas: een beetje van alles en daardoor te weinig van iets. Die onduidelijkheid werkt door in elk aspect van de productie, van de montage tot de muziek.
Voor fans van het DC-universum is de film een teleurstelling die de hoge verwachtingen niet waarmaakt. Voor het bredere publiek is het een generieke superheldenfilm die weinig toevoegt aan een genre dat al verzadigd is. De dystopische insteek had het onderscheidend kunnen maken, maar die kans wordt niet benut.
Al met al is ‘Supergirl’ een gemiste kans. Milly Alcock verdient beter materiaal dan dit, en het publiek ook. De film haalt het bij lange na niet bij de beste superheldenfilms van de afgelopen jaren en zal waarschijnlijk snel vergeten worden. Jammer, want de ingrediënten voor iets bijzonders waren zeker aanwezig.
