Al meer dan honderd dagen worstelt de wereldeconomie met de gevolgen van het conflict rondom Iran. Twintig procent van de wereldwijde energiestromen ligt stil of is ernstig verstoord — een verstoring die door experts wordt omschreven als de grootste energiecrisis in de moderne geschiedenis.
Toch is het absolute rampscenario tot dusver uitgebleven. De olieprijs schommelt nog altijd rond de honderd dollar per vat, een niveau dat weliswaar hoog is, maar ver verwijderd van de gevreesde grens van tweehonderd dollar. Diverse economen en energieanalisten hadden gewaarschuwd dat een langdurige blokkade van de Straat van Hormuz — een cruciale doorvoerroute voor wereldwijd olietransport — de prijzen naar ongekende hoogten zou kunnen stuwen en een mondiale economische crisis zou kunnen ontketenen.
Dat het zover nog niet is gekomen, heeft meerdere oorzaken. Verschillende landen hebben hun strategische oliereserves aangesproken om het tekort op de markt op te vangen. Tegelijkertijd hebben exporterende landen alternatieve transportroutes gevonden om hun olie alsnog bij afnemers te krijgen. Daar komt bij dat de wereldwijde vraag naar energie is afgenomen, mede als gevolg van de economische onzekerheid die het conflict zelf heeft veroorzaakt. Al deze factoren samen hebben de prijsstijging vooralsnog weten te temperen.
Maar de marges worden smaller. De buffers die tot nu toe hebben geholpen om de ergste klappen op te vangen, raken langzaam uitgeput. Als het conflict voortduurt, neemt het risico op een verdere prijsescalatie toe.
De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling, beter bekend als de OESO, slaat alarm over de langetermijngevolgen. Volgens de organisatie zullen de economische effecten van deze crisis nog tot ver in 2027 voelbaar zijn — zelfs als het conflict morgen volledig zou worden beëindigd. Inflatie en een afzwakkende economische groei blijven drukken op huishoudens en bedrijven wereldwijd.
De situatie onderstreept hoe kwetsbaar de mondiale energievoorziening is en hoe snel geopolitieke spanningen in één regio de gehele wereldeconomie kunnen raken.
