Lamine Yamal heeft op het WK laten zien waarom hij mogelijk de grote ster van dit toernooi wordt. De 18-jarige Spaanse aanvaller maakte een onuitwisbare indruk tijdens de overwinning van Spanje op Saudi-Arabië, een wedstrijd die eindigde in een klinkende 4-0 zege.
Na een teleurstellend debuut waarbij hij slechts negentien minuten meedeed in het gelijkspel tegen Kaapverdië, mocht Yamal dit keer starten. Bondscoach Luis de la Fuente had zijn beperkte speeltijd in de openingswedstrijd verdedigd als onderdeel van een voorzichtig herstelplan na de hamstringblessure die de tiener in april opliep. Tegen Saudi-Arabië was hij fit genoeg om van het begin af aan het veld op te gaan.
Nog voordat hij zijn eerste balcontact had, was de invloed van Yamal voelbaar in het stadion in Atlanta. Duizenden fans droegen zijn naam op hun rug, en telkens wanneer zijn gezicht op het grote scherm verscheen, barstte het publiek los in gejuich. Zodra hij daadwerkelijk aan de bal kwam, veranderde hij het karakter van de wedstrijd volledig.
Waar Spanje in de openingswedstrijd moeite had om tempo en overtuiging te tonen, speelde het team nu met lef, snelheid en directheid. Yamal was het middelpunt van die omschakeling. Hij dribbelde met gemak langs verdedigers, creëerde kansen en gaf de aanval van Spanje een geheel nieuwe dynamiek.
De beloning voor zijn indrukwekkende optreden liet niet lang op zich wachten. Na een lage voorzet over het strafschopgebied dook Yamal op bij de tweede paal en schoof de bal koelbloedig binnen. Zijn eerste WK-goal was een feit, en het stadion ontplofte van vreugde. Fans juichten, dansten en scandeerden zijn naam.
Met deze goal schreef Yamal geschiedenis. Hij werd slechts de zevende speler ooit die op een WK scoorde voor zijn negentiende verjaardag, en pas de tweede speler van achttien jaar of jonger die de score opende in een WK-duel.
Oud-ploeggenoot César Azpilicueta prees de aanvaller uitbundig. Volgens hem is Yamal een speler die dingen doet die je simpelweg niet kunt aanleren. Hij groeit met elke wedstrijd en weet instinctief hoe hij gevaar moet stichten en verdedigers moet uitspelen.
Voetbalanalist Guillem Balague omschreef hoe Yamal het veld opkwam met de uitstraling van iemand die de wereld al veroverd heeft. Of dat arrogantie is of zelfvertrouwen, of een combinatie van beide, liet hij in het midden. Wat vaststaat is dat de jonge Spanjaard de leidersrol binnen het team met beide handen aanpakt en er zichtbaar van geniet.
Zelf zou Yamal ooit hebben gezegd dat het plezier dat hij beleeft aan voetbal hetzelfde is als vroeger bij een potje straatvoetbal. Die onbevangenheid en vreugde zijn nog steeds zichtbaar, maar nu op het grootste podium ter wereld.
