Frankrijk wordt opnieuw getroffen door een hevige hittegolf, en dat zet de gezondheidszorg onder druk. Epidemioloog en hoogleraar Antoine Flahault van de Université Paris Cité stelt dat het zorgstelsel grotendeels is ontworpen voor een klimaat dat niet meer bestaat. De echte uitdaging ligt volgens hem niet alleen in volle spoedeisende hulpafdelingen en stijgende temperaturen, maar vooral in de vraag of zorginstellingen zich structureel hebben aangepast aan de nieuwe realiteit.
Flahault benadrukt dat Frankrijk sinds de verwoestende hittegolf van 2003 wel degelijk vooruitgang heeft geboekt. Die zomer kostte destijds aan meer dan vijftienduizend mensen het leven, voornamelijk ouderen. De schok die dat teweegbracht, leidde tot verbeterde protocollen in ziekenhuizen, betere noodplannen en meer bewustzijn onder zorgverleners over de gevaren van extreme hitte. Medisch personeel is sindsdien beter getraind om hittegerelateerde klachten te herkennen en te behandelen.
Toch is dat volgens de epidemioloog niet genoeg. Hittegolven komen steeds vaker voor en worden steeds heviger als gevolg van klimaatverandering. Dat vraagt om meer dan verbeterde werkwijzen op de werkvloer. Flahault pleit voor grootschalige structurele investeringen, met name in koeling. Ziekenhuizen, verpleeghuizen en scholen zouden breed toegankelijke airconditioning moeten krijgen. Maar ook voor de meest kwetsbare mensen thuis, zoals ouderen die alleen wonen, zou koeling beschikbaar moeten zijn.
De discussie over airconditioning is in Frankrijk gevoelig, mede vanwege de milieu-impact van koelinstallaties. Toch stelt Flahault dat de bescherming van mensenlevens prioriteit moet krijgen, zeker nu extreme hitte een steeds terugkerend fenomeen wordt. Het gaat daarbij niet om luxe, maar om een basisbehoefte voor mensen die kwetsbaar zijn voor hitte, zoals ouderen, mensen met chronische ziekten en jonge kinderen.
De bredere boodschap is duidelijk: de gezondheidszorg moet zich niet alleen aanpassen aan de directe gevolgen van hitte, maar ook anticiperen op een toekomst waarin zulke omstandigheden de norm worden. Dat vereist politieke wil, financiële middelen en een langetermijnvisie op volksgezondheid in een veranderend klimaat.
