In Hollywood draait tegenwoordig alles om franchises en onderling verbonden universa. Het idee is simpel: als een merk sterk genoeg is, komen kijkers en spelers vanzelf. Denk aan het Marvel Cinematic Universe, dat zelfs minder bekende personages als Ant-Man en Moon Knight succesvol wist te vermarkten. Maar het koppelen van verschillende media is geen nieuw fenomeen. In de jaren negentig experimenteerde Lucasfilm al met ‘Star Wars: Shadows of the Empire’, een multimediaproject dat één verhaal vertelde via games, strips, romans en speelgoed.
In 2013 werd echter een opmerkelijk ambitieus experiment gelanceerd dat televisie en gaming op een unieke manier met elkaar verbond: Defiance.
De serie werd ontwikkeld door Rockne S. O’Bannon, Michael Taylor en Kevin Murphy, en werd uitgezonden op de Amerikaanse zender SyFy. Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptische toekomst waarin de aarde wordt bewoond door allerlei nieuwe wezens, zowel buitenaardse bezoekers als door terraforming gemuteerde levensvormen. Centraal staat de nieuwe burgemeester van een kleine stad gebouwd op de ruïnes van het vroegere St. Louis, de plek waar ooit een grote strijd plaatsvond tussen mensen en buitenaardse indringers.
Wat Defiance onderscheidde van andere ambitieuze sciencefictionreeksen uit die periode, was de bijbehorende Massively Multiplayer Online-game, ontwikkeld door Trion Worlds. Tie-in games bestaan al decennia, maar ze zijn zelden meer dan commerciële bijproducten die het filmverhaal nabootsen met weinig inspiratie. Defiance pakte dit fundamenteel anders aan.
De game was een third-person shooter die niet alleen in hetzelfde universum speelde als de serie, maar ook in dezelfde tijdlijn. De verhaallijnen van game en tv-serie liepen actief door elkaar. Zo ontmoet de speler in de allereerste missie twee hoofdpersonages uit de serie, die hem een mysterieus apparaat overhandigen. Datzelfde apparaat speelt een sleutelrol in de eerste aflevering van de tv-reeks.
De serie zelf was degelijk maar niet baanbrekend. Het was een vermakelijke western in de stijl van klassiekers als Gunsmoke, maar dan bevolkt met aliens en bizarre wezens. De echte innovatie zat in de wisselwerking tussen de twee media. Zowel de game als de serie waren afzonderlijk te volgen, maar wie beide volgde, kreeg een rijkere en completere beleving.
Het project was daarmee een van de vroegste serieuze pogingen om televisie en gaming structureel te verweven, lang voordat studios als DC plannen begonnen te smeden om films, series, animaties én games in één canon onder te brengen. Of Defiance daarin volledig slaagde, valt te betwisten, maar als experiment was het zonder twijfel een van de meest gedurfde mediaprojecten van zijn tijd.
