Wat niemand zegt – door Shadë Cybulkiewicz
Elke week verschijnt op dinsdag mijn column hier. Mijn naam is Shadë Cybulkiewicz, mindset coach bij HappyFemme (NL/AUA).
In mijn werk richt ik me op hoe mensen denken, voelen en handelen in het dagelijks leven, en hoe vaak we onszelf daarin onbewust voorbijlopen. Deze columns zijn geen adviezen en geen snelle oplossingen. Ze zijn bedoeld om stil te staan bij wat vaak onzichtbaar blijft: onze gedachten, ons gedrag en de patronen die ons leven vormgeven zonder dat we het altijd doorhebben. Ik combineer persoonlijke observaties met inzichten uit de psychologie en menselijk gedrag. Niet om te vertellen wat je moet doen, maar om te laten zien wat er onder de oppervlakte speelt.
Als deze columns iets doen, dan is het dit: dat je jezelf, anderen en het leven net iets anders gaat bekijken dan je gewend was.
We zijn niet moe, we zijn vol
Er was een moment waarop ik iets opmerkte dat eigenlijk heel klein was, maar sindsdien niet meer uit mijn gedachten is verdwenen. Ik zat op een gewone dag even stil. Geen afspraken, geen drukte, niets wat direct mijn aandacht vroeg. En toch voelde het niet rustig in mijn hoofd. Herken je dit ook?
Het was niet één duidelijke gedachte. Het was alles tegelijk. Dingen die ik nog moest doen. Dingen die ik misschien vergeten was. Gesprekken van eerder die dag. En een soort stille achtergrond van: “je moet nog…”. Op dat moment vroeg ik mezelf iets af wat ik vaker bij anderen zie, maar zelden zo scherp bij mezelf voelde:
Ben ik eigenlijk moe, of ben ik gewoon vol?
In mijn werk als mindset coach kom ik dit bijna dagelijks tegen. Mensen die zeggen dat ze moe zijn, maar als je iets verder kijkt, zie je iets anders. Niet alleen fysieke vermoeidheid, maar een soort mentale overvolheid.
Alsof het hoofd nooit echt leeg is. We kunnen er niet omheen. We leven in een tijd waarin we gewend zijn geraakt aan constante input: berichten, verwachtingen, plannen, prikkels. Zelfs op momenten dat we denken dat we rust hebben, blijft er vaak iets ‘aan’ staan in ons hoofd.
Psychologisch gezien heeft het brein een beperkte capaciteit om informatie te verwerken. Wanneer die capaciteit continu gevuld is, ontstaat er geen echte rust meer, maar een soort achtergronddruk die altijd aanwezig blijft.
Wat me fascineert, is dat veel mensen dit als normaal zijn gaan ervaren. Alsof een vol hoofd gewoon onderdeel is van het leven. Maar als dat zo is, wanneer is er dan nog ruimte om echt te herstellen?
Wat ik vaak zie, is dat we rust proberen te vinden door te stoppen met doen. Maar we vergeten dat het hoofd pas echt tot rust komt als het niet meer voortdurend bezig is met verwerken.
En dat is iets anders dan alleen even op de bank zitten. Ik herinner me een gesprek met iemand die zei: “Ik kan niet meer echt ontspannen; zelfs als ik niets doe, blijft mijn hoofd doorgaan.” Dat raakte me, omdat het zo herkenbaar is voor veel mensen, maar zelden echt wordt uitgesproken.
We vullen onze dagen, maar vullen ook onze gedachten. En als die altijd vol blijven, ontstaat er een soort mentale ruis die we op den duur niet eens meer opmerken. Misschien is dat waarom zoveel mensen zich moe voelen zonder precies te kunnen aanwijzen waarom.
Niet omdat ze te weinig slapen. Ook niet omdat ze te weinig pauze nemen.
Maar omdat er nooit echt leegte is.
In de psychologie wordt dit soms beschreven als een vorm van cognitieve overbelasting: wanneer het brein structureel te veel informatie moet verwerken, neemt het gevoel van mentale ruimte af, zelfs als je fysiek niets doet. Maar los van termen en theorieën blijft de kern eigenlijk heel menselijk.
Een hoofd dat nooit leeg is, krijgt nooit echt de kans om tot rust te komen.
En misschien is dat niet iets wat we moeten oplossen met nog meer plannen of nog beter organiseren. Misschien begint het met iets eenvoudigers.
De vraag: wat draag ik allemaal met me mee zonder dat ik het doorheb?
Misschien begint het pas echt interessant te worden als we leren kijken naar wat er onder dat volle hoofd zit.
Tot volgende week,
Shadë Cybulkiewicz
HappyFemme | Shaping Mindsets
