Engeland- en Manchester United-middenvelder Ella Toone trouwt deze zomer, maar haar vader Nick zal er niet bij zijn. Hij is de man aan wie ze elk doelpunt opdraagt en die ze beschouwt als de belangrijkste drijfveer achter haar succesvolle carrière. In een nieuwe BBC-documentaire spreekt de 26-jarige voetbalster openhartig over verlies en hoe ze daarmee omgaat als topsporter, terwijl ze tegelijkertijd de erfenis van haar vader levend houdt en een voorbeeld wil zijn voor de volgende generatie vrouwelijke voetballers.
Na elke wedstrijd belde Nick zijn dochter altijd op voor een uitgebreid nabeschouwingsgesprek. Hij en zijn vrouw Karen kwamen trouw naar de wedstrijden kijken, maar Nick nam de duels ook op televisie op zodat hij thuis nog eens rustig kon terugkijken. Toone omschrijft hem als iemand die volledig bezeten was door vrouwenvoetbal. Hij kende alle speelsters, volgde haar loopbaan op de voet en praatte in elk café dat hij binnenstapte enthousiast over het vrouwenspel en over zijn dochter.
Nick was ook degene die Toone van jongs af aan door het hele land reed voor clubwedstrijden en haar naar het buitenland begeleidde voor interlands met Engeland. Voetbal was het grote gedeelde passie tussen vader en dochter, en hij was waarschijnlijk een van de eersten die echt het potentieel in haar zag.
De dag nadat Toone scoorde in de EK-finale van 2022 tegen Duitsland, een wedstrijd die Engeland met 2-1 won, bleek haar vader al te zijn gediagnosticeerd met prostaatkanker. Dat had hij echter alleen aan zijn vrouw en broer verteld, omdat hij niemand ongerust wilde maken. Toone ontdekte pas later hoe ziek hij al was tijdens dat toernooi.
Pas de dag na de FA Cup-finale van Manchester United op Wembley in mei 2024 hoorde ze hoe ernstig zijn toestand werkelijk was. Toone zegt het gevoel te hebben dat er na elk groot succes altijd iets naars volgde.
Nick overleed drie dagen voor zijn zestigste verjaardag, vijf dagen nadat Toone zelf 25 was geworden, in september 2024. De dag erna stond ze alweer op het trainingsveld. Ze keerde meteen terug naar het voetbal, omdat ze wist dat haar vader dat gewild zou hebben. Haar eerste wedstrijd daarna in Old Trafford was zwaar, maar ze voelde dat spelen precies was wat ze nodig had. Stilzitten en treuren was geen optie voor haar. Ze wist dat hij er in gedachten bij zou zijn en zou meekijken.
Tegelijkertijd geeft Toone toe dat ze het verlies aanvankelijk niet echt heeft verwerkt. Het voetbal bood haar afleiding en houvast in een periode van intense rouw. Met de documentaire wil ze laten zien hoe topsport en persoonlijk verdriet hand in hand kunnen gaan, en hoe de liefde voor het spel een bron van kracht kan zijn, zelfs in de moeilijkste momenten.
