Craig Gordon, de 43-jarige doelman van Hearts en het Schots nationaal elftal, heeft een bewogen jaar achter de rug. Begin 2025 reisde hij naar Londen voor een behandeling aan een nekblessure. De specialist die hem behandelde, Usamah Jannoun, was duidelijk over de risico’s: verlamming of zelfs de dood behoorden tot de mogelijke gevolgen van de ingreep.
Dat Gordon nu in Charlotte, North Carolina, staat te trappelen om mee te doen aan het WK voetbal van 2026, grenst aan het ongelooflijke. Als hij daadwerkelijk in actie komt, wordt hij de op één na oudste speler ooit op een WK.
Zijn verhaal wordt verteld in een documentaire van BBC Scotland, getiteld ‘Icons of Football’, die vanaf woensdag te zien is op BBC iPlayer. De film is afwisselend ontroerend, aangrijpend en inspirerend.
Gordon omschrijft zijn loopbaan als een aaneenschakeling van comebacks. Door een reeks zware blessures aan enkels, armen, benen, knieën, nek en schouder miste hij naar schatting bijna tweeduizend dagen voetbal, omgerekend zo’n tweehonderd wedstrijden.
Bijzonder ingrijpend was een kniepeesblessure in 2012, waardoor hij twee jaar lang niet kon spelen. Zijn toenmalige club Sunderland opperde zelfs dat de pijn mogelijk psychisch van aard was. Gordon zocht hulp bij specialisten in Zweden en Spanje, onderging drie operaties en bezocht een psycholoog. Uiteindelijk bleek zijn pijn wel degelijk fysiek. Een chirurg adviseerde hem te stoppen met voetbal. Gordon weigerde.
Tussen 2012 en 2014 speelde hij geen enkele wedstrijd. Hij was de vergeten man, gevangen in een eindeloze cyclus van revalidatie en hoop. ‘Ik probeer het te verbergen,’ zegt hij over de emotionele tol van al die blessures. ‘Er zijn zeker momenten geweest dat ik heb gehuild. Maar dat laat ik anderen niet zien.’
Gordon maakte zijn debuut voor Schotland meer dan tweeëntwintig jaar geleden. Drie huidige WK-selectiespelers waren toen nog niet eens geboren, en ploeggenoot Aaron Hickey was pas één jaar oud.
Over zijn recente nekproblemen zegt Gordon dat hij zich zorgen maakte over de gevolgen op de lange termijn, niet alleen voor zijn voetbalcarrière maar ook voor zijn leven daarna. Hij stond voor een moeilijke keuze: doorgaan met spelen of zijn gezondheid op de eerste plaats zetten.
Dat hij nu fit genoeg is om deel te nemen aan een WK, is voor velen rondom hem een bron van grote vreugde. ‘Ik heb gehuild toen ik zag hoeveel het voor iedereen betekende,’ vertelt Gordon in de documentaire.
Zijn verhaal is er een van doorzettingsvermogen, moed en een grenzeloze liefde voor het voetbal. Van een man die meerdere keren de kans had om op te geven, maar dat nooit deed.
