Dankzij verbeterde behandelingen en vroegere opsporing overleven steeds meer Amerikanen kanker. Toch kampen veel overlevenden nog jarenlang met psychische problemen zoals angst en depressie, die vaak onvoldoende worden behandeld.
Morgan Newman was pas 24 jaar oud toen ze in 2015 de diagnose baarmoederhalskanker kreeg. Ze werkte destijds als tandartsassistente in Des Moines, Iowa, en studeerde tegelijkertijd voor maatschappelijk werker. Na een afwijkende uitslag bij een routineonderzoek werd ze terugverwezen voor nader onderzoek. Ze maakte zich aanvankelijk weinig zorgen, omdat vrienden vaker zulke afwijkende uitslagen hadden gehad zonder dat daar iets ernstigs achter zat.
Tijdens het vervolgonderzoek begon ze echter hevig te bloeden, waarna ze werd doorverwezen naar een gespecialiseerd oncologisch centrum. Kort dadat ze voor het eerst zelfstandig een appartement had betrokken, stond haar wereld op zijn kop.
Newman onderging zes weken lang een combinatie van bestraling en chemotherapie. Aanvankelijk leken de scans schoon, maar drie maanden later werden verdachte knobbeltjes in haar longen ontdekt. Dat betekende een nieuwe ronde chemotherapie, met zwaardere bijwerkingen. De behandeling was fysiek slopend, maar ook mentaal liet het diepe sporen na. Terwijl haar vrienden trouwden, kinderen kregen en carrière maakten, voelde zij zich volledig vastzitten.
Haar verhaal staat niet op zichzelf. Volgens het Amerikaanse National Cancer Institute telde de Verenigde Staten in 2025 meer dan 18 miljoen kankerpatiënten die de ziekte hebben overleefd. Dat aantal zal naar verwachting groeien naar 22 miljoen in 2035. Ondanks deze groeiende groep blijft gerichte geestelijke gezondheidszorg voor overlevenden vaak achter.
In de staat Iowa groeit de roep om psychische begeleiding structureel onderdeel te maken van kankerzorg. Veel overlevenden krijgen na het afronden van hun behandeling weinig tot geen ondersteuning voor de mentale nasleep. Gevoelens van angst, verlies en isolement zijn veelvoorkomend, maar worden zelden serieus aangepakt binnen het reguliere zorgtraject.
Deskundigen benadrukken dat kanker niet alleen een lichamelijke strijd is. De psychische impact kan zich uitstrekken over vele jaren na de behandeling en vraagt om een geïntegreerde aanpak waarbij zowel het lichaam als de geest worden ondersteund. Voor patiënten zoals Newman, die ook vóór haar diagnose al therapie volgde voor angstklachten, is die behoefte extra groot.
De oproep vanuit Iowa sluit aan bij een bredere nationale discussie over hoe de gezondheidszorg beter kan inspelen op de groeiende groep kankerpatiënten die de ziekte overleven, maar daarna worstelen met de psychologische gevolgen van hun ziektetraject.
