De politieke scheidslijnen tussen conservatieve en progressieve staten in de Verenigde Staten worden steeds zichtbaarder, maar de redenen waarom Amerikanen verhuizen naar gebieden die bij hun overtuigingen passen, zijn complexer dan gedacht.
Jessa Davis is een treffend voorbeeld. Drie jaar geleden besloot ze haar leven in het diepconservatieve Texas achter zich te laten nadat ze als transgender vrouw uit de kast was gekomen. Ze verkocht haar huis in Odessa en vertrok naar Seattle, een stad die bekendstaat om haar progressieve en inclusieve karakter. Davis omschrijft zichzelf als een ’trans vluchteling’. In Texas voelde ze zich onveilig en werd ze regelmatig bedreigd. Ze wilde haar resterende jaren niet slijten in een strijd die ze mogelijk toch niet zou winnen.
In Seattle vond ze een gemeenschap die haar verwelkomde. Ze raakte snel betrokken bij lokale politiek en bekleedt inmiddels een leidende functie in een gemeentelijke commissie die de stad adviseert over LGBTQ-beleid. Samen met andere commissieleden pleit ze ervoor dat Seattle een noodtoestand uitroept om meer middelen vrij te maken voor mensen die naar de stad vluchten vanwege anti-LGBTQ-wetgeving elders in het land.
Sociologen noemen dit verschijnsel ‘ideologische sortering’: de neiging van mensen om te gaan wonen in omgevingen die aansluiten bij hun politieke en culturele waarden. Het begrip werd populair na het verschijnen van het boek ‘The Big Sort’ uit 2008, dat de groeiende kloof tussen rood en blauw Amerika probeert te verklaren. Uit onderzoek uit 2022 bleek dat politieke gezindheid nog nooit zo sterk geografisch geconcentreerd was als nu, niet sinds de Amerikaanse Burgeroorlog.
Maar de beweging gaat twee kanten op. Terwijl Davis en anderen naar Seattle trekken, verlaten sommige langdurige inwoners van de stad juist het omgekeerde pad. Kirby Wilbur, een conservatieve radiopresentator en voormalig voorzitter van de Republikeinse Partij in de staat Washington, voelde zich steeds minder thuis in het progressieve Seattle en vertrok naar een conservatievere omgeving. Ook hij noemt zichzelf een ‘vluchteling’.
Recent onderzoek nuanceert het beeld echter. Politieke overtuiging is zelden de enige drijfveer achter een verhuizing. Factoren zoals belastingklimaat, veiligheid, kosten van levensonderhoud en werkgelegenheid spelen minstens zo’n grote rol. Mensen kiezen niet puur op basis van ideologie een nieuwe woonplaats, maar wegen meerdere praktische en persoonlijke overwegingen mee.
De politieke migratie is dus een reëel fenomeen dat bijdraagt aan de toenemende polarisatie in Amerika, maar het is geen eendimensionaal verhaal. De werkelijkheid is genuanceerder: mensen zijn op zoek naar een plek waar ze zich veilig, thuis en geaccepteerd voelen, en dat omvat veel meer dan alleen de politieke kleur van een staat.
