De legende van Robin Hood bestaat al meer dan zeshonderd jaar en heeft door de decennia heen talloze filmversies gekregen. Van de vrolijke avonturenfilm met Errol Flynn tot de tekenfilmvos van Disney, de bombastische jaren negentig-versie met Kevin Costner en de saaie Ridley Scott-adaptatie met Russell Crowe uit 2010. Er was zelfs een vrijwel vergeten versie uit 2018 met Taron Egerton. Na al die bewerkingen lijkt er weinig nieuws meer te zeggen over de beroemde boogschutter uit Sherwood Forest. Toch waagt regisseur en schrijver Michael Sarnoski een nieuwe poging met ‘The Death of Robin Hood’, een onverwacht gewelddadige en melancholische film over de laatste levensdagen van de legendarische held.
Sarnoski is geen onbekende als het gaat om films die verwachtingen doorbreken. Hij regisseerde eerder de verrassende Nicolas Cage-film ‘Pig’, die ondanks zijn actiefilm-achtige premisse uitgroeide tot een ingetogen en ontroerend drama. Ook zijn prequel ‘A Quiet Place: Day One’ werd door velen beschouwd als het sterkste deel in die reeks. Met zijn nieuwste werk trekt hij die lijn door.
In ‘The Death of Robin Hood’ speelt Hugh Jackman een versie van de held die ver verwijderd is van het romantische volksicoon dat de meesten kennen. We schrijven het jaar 1247 en Robin Hood leeft teruggetrokken en geïsoleerd. Al in de openingsminuten van de film maakt hij op brute wijze een jonge vrouw af die hem naar het leven staat. Wanneer de camera vervolgens uitzoemt, blijkt het veld rondom hem bezaaid met graven van eerdere belagers. De boodschap is duidelijk: mensen blijven komen om hem te doden, en hij blijft hen voor zijn.
De heroïsche verhalen die over Robin Hood de ronde doen, blijken in deze film volledig verzonnen. De werkelijke man achter de mythe is een gebroken, door schuldgevoel geplaagde figuur die zichzelf openlijk een monster noemt. Jackman zet hem neer als iemand die het geweld niet verheerlijkt, maar er ook niet aan kan ontsnappen.
Deze aanpak heeft een zekere precedent. In 1976 verscheen ‘Robin and Marian’ van Richard Lester, met Sean Connery en Audrey Hepburn, een romantisch avontuur over ouder worden en afscheid nemen. Sarnoski kiest echter voor een veel rauwere toon: geen romantiek, maar spijt, bloed en verdriet.
Het resultaat is een film die de kijker achterlaat met een onverwacht zwaar gevoel. Niet de emotie die je verwacht bij een Robin Hood-verhaal, maar wel een die beklijft. Of dat voor iedereen aantrekkelijk is, valt te bezien. Wie op zoek is naar een vrolijk zwaardgevecht of een held om naar op te kijken, is hier aan het verkeerde adres. Wie echter openstaat voor een sobere, pijnlijke demystificatie van een eeuwenoud icoon, vindt in ‘The Death of Robin Hood’ een opvallend moedige en eigenzinnige film.
