Ray Bradbury groeide in de vroege jaren vijftig uit tot een van de meest invloedrijke sciencefictionschrijvers van zijn tijd. Werken als ‘The Martian Chronicles’ en ‘Fahrenheit 451’ vestigden zijn naam, en al snel lonkte Hollywood. Zijn eerste grote filmervaring was echter allesbehalve aangenaam: regisseur John Huston zette hem aan het werk op het script voor ‘Moby-Dick’, een samenwerking die uitliep op een mislukking.
Een stuk prettiger was zijn band met acteur en regisseur Charles Laughton en diens vrouw Elsa Lanchester. Laughton overtuigde Bradbury om ‘Fahrenheit 451’ om te zetten naar een toneelstuk. Ook dat liep niet goed af. In een interview met Playboy uit 1996 vertelde Bradbury hoe Laughton hem in 1955 eerst flink dronken voerde voordat hij hem eerlijk vertelde hoe slecht het toneelstuk was. Ondanks die harde boodschap bleef de vriendschap intact, mede omdat Laughton eerlijk was zonder kwetsend te zijn.
Toen Universal in 1966 plannen maakte voor een filmversie onder leiding van de Franse regisseur François Truffaut, had Bradbury er genoeg van om zelf het script te schrijven. Hij droeg de verantwoordelijkheid volledig over aan Truffaut.
Truffaut week op meerdere punten af van het originele boek en liet een van de meest iconische elementen weg: de Mechanische Hond. Dit is een robotachtige, achtpotige hond met een injectienaald gevuld met morfine en procaïne, die mensen opspoort die illegaal boeken bewaren. In Bradbury’s dystopische wereld zijn boeken verboden en worden ze verbrand door brandweerlieden.
Bradbury noemde de film in hetzelfde Playboy-interview ‘heel goed’, maar had ook duidelijke kritiek. Hij vond Truffaut laf omdat die de Mechanische Hond wegliet, een element dat hij zag als een krachtige metafoor. Ook de vliegende mannen in de film vond hij mislukt. Vermoedelijk schrapte Truffaut de hond simpelweg omdat het in 1966 technisch vrijwel onmogelijk was om zo’n bewegend robotwezen geloofwaardig op het scherm te brengen.
De grootste doorn in het oog van Bradbury was echter de casting. Hij was positief over Oskar Werner, die hoofdpersonage Guy Montag speelde, maar had moeite met de keuze voor Julie Christie in een dubbele rol: zowel Montags vervreemde echtgenote als de levendige, boekenliefhebbende Clarisse. Bradbury vond dat deze twee personages te verschillend waren om geloofwaardig door dezelfde actrice te worden neergezet.
Desondanks stond Bradbury overwegend positief tegenover Truffauts verfilming. Veel critici uit die tijd waren minder enthousiast, maar in de loop der jaren heeft de film een herwaardering gekregen en wordt hij inmiddels beschouwd als een onderschat sciencefictionklassieker. Zeker in vergelijking met de latere verfilming uit 2018 met Michael B. Jordan in de hoofdrol, die beduidend minder weerklank vond.
