De nieuwe Supergirl-film, geregisseerd door Craig Gillespie met een scenario van Ana Nogueira, is verrassend anders dan de meeste mensen verwachten. Waar een ruimtevaartavontuur met een superheld al snel doet denken aan de vrolijke toon van Guardians of the Galaxy, kiest deze film voor een heel andere aanpak. De sfeer doet meer denken aan de klassieke western True Grit en de ruige, post-apocalyptische wereld van Mad Max dan aan een doorsnee superheldenfilm. De film is gebaseerd op de stripminiserie Supergirl: Woman of Tomorrow van schrijver Tom King en tekenaar Bilquis Evely.
Het verhaal draait om Kara Zor-El, gespeeld door Milly Alcock, die op een reddingsmissie gaat om haar hond Krypto te redden. Onderweg sluit de jonge Ruthye Marye Knoll, gespeeld door Eve Ridley, zich bij haar aan. Ruthye is op zoek naar de man die haar familie heeft vermoord en wil wraak nemen. De inzet lijkt bescheiden vergeleken met de gebruikelijke superheldenfilms waarin planeten worden verslonden en multiversums instorten, maar juist die persoonlijke schaal maakt de film krachtig en geloofwaardig.
Kara wordt neergezet als het emotionele tegenovergestelde van haar beroemde neef Superman. Waar hij staat voor optimisme en oprechtheid, worstelt zij met impulsiviteit, nihilisme en het zware gewicht van overlevingsschuldgevoel na de vernietiging van Krypton. Die innerlijke verscheurdheid vormt de emotionele kern van de film. Gillespie durft zijn hoofdpersonage de volle breedte van menselijke emoties te laten tonen, iets wat in superheldenfilms zelden voorkomt.
Milly Alcock, bekend van haar rol als de jonge Rhaenyra in House of the Dragon, laat hier zien dat ze een grote ster in de dop is. Haar vertolking van Kara is rauw, complex en meeslepend. Alcock speelt een vrouwelijke held die roekeloos, intimiderend en soms ronduit onuitstaanbaar is, maar tegelijkertijd oprecht probeert het goede te doen. Dat is een zeldzame combinatie in Hollywood, waar vrouwelijke personages zelden de ruimte krijgen om moreel dubbelzinnig te zijn terwijl ze toch als held worden gepresenteerd. Mannelijke superhelden mogen chaotisch en gebrekkig zijn, maar van vrouwen wordt vaak een hogere ethische standaard verwacht. Supergirl doorbreekt die dubbele maatstaf op een verfrissende manier.
De film is niet altijd licht verteerbaar of puur vermakelijk, en dat is precies de kracht ervan. Er zit humor in, er zijn spectaculaire scènes, maar bovenal is er oprechtheid. Soms dwaalt de film af naar universe-building-zijpaden die de aandacht van het hoofdverhaal afleiden, maar Alcock weet de kijker steeds terug te trekken naar de kern van het verhaal.
Supergirl is een onverwacht intieme en emotioneel eerlijke superheldenfilm die bewijst dat het genre nog steeds kan verrassen wanneer filmmakers bereid zijn om buiten de gebaande paden te treden.
