De nieuwe speelfilm Masters of the Universe, geregisseerd door Travis Knight, is een kleurrijke en energieke herstart van de geliefde jaren tachtig-tekenfilmserie. De film schuwt de absurdistische wereld van He-Man niet, maar omarmt die juist volledig. Waar veel verfilmingen van nostalgische cartoons kiezen voor een grimmige en realistische toon, gaat deze productie precies de andere kant op: felle kleuren, excentrieke personages en een wereld vol pratende tijgers en schedelhoofdige schurken.
Hoofdrolspeler Nicholas Galitzine speelt prins Adam, die zich ontpopt tot de spierbundel He-Man. Naast hem staan bekende gezichten als Idris Elba als Man-at-Arms en Camila Mendes als Teela. De schurk Trap Jaw wordt vertolkt door Sam C. Wilson.
Een van de meest opvallende aspecten van de film is de manier waarop de vechtscènes zijn vormgegeven. De actie versnelt en vertraagt afwisselend, wat sterk doet denken aan de gevechten uit de populaire anime Dragon Ball Z. Maar het meest in het oog springende moment is de eerste transformatie van Adam naar He-Man. Die scène is duidelijk geïnspireerd op de zogeheten ‘magical girl’-transformaties uit anime zoals Sailor Moon, waarbij personages zich op dramatische en visueel spectaculaire wijze omvormen tot hun alter ego.
Dat verband is niet zo vreemd als het lijkt. Het magical girl-genre bestaat al sinds de jaren zestig en draait traditioneel om jonge meisjes die via een geheim alter ego magische krachten inzetten om het kwaad te bestrijden. Sailor Moon maakte dit genre wereldberoemd door er superheldenelementen aan toe te voegen. Maar ook binnen het Masters of the Universe-universum zit dit principe al ingebakken: She-Ra, het zusterfranchise van He-Man, werkt op precies dezelfde manier. Zij roept haar krachten aan via een activatiezin en transformeert naar een krachtig alter ego, net als Sailor Moon-protagonist Usagi Tsukino.
Regisseur Travis Knight, bekend als een van de drijvende krachten achter het gerenommeerde stopmotion-animatiestudio Laika, laat duidelijk zijn liefde voor animatie doorschemeren in de film. De invloeden van klassieke tekenfilms en anime zijn zichtbaar in de visuele stijl en de choreografie van de actiescènes.
De film slaagt er zo in om zowel nostalgische fans van het originele jaren tachtig-materiaal te bedienen als een nieuw, jonger publiek aan te spreken. Wel heeft de productie een zwak punt: de humor leunt soms te sterk op het Marvel-achtige grappige commentaar dat tegenwoordig in veel blockbusters te vinden is.
Al met al is Masters of the Universe een avontuurlijke en zelfbewuste superheldenfilm die zijn wortels in de zaterdagochtendcartoons met trots draagt. De anime-inspiraties geven de film een frisse en onderscheidende visuele identiteit die hem doet opvallen in het huidige bioscooplandschap.
