Madonna is terug met Confessions II, haar vijftiende studioalbum en de langverwachte opvolger van het gevierde Confessions on a Dance Floor uit 2005. Op de albumhoes is haar gezicht verborgen achter een paarse sluier, een bewuste keuze van een artiest die altijd heeft gespeeld met identiteit en imago.
De popkoningin staat al decennialang bekend om haar vermogen tot vernieuwing. Ze plukte nieuwe muzikale stromingen op voordat ze mainstream werden en bleef daarmee steeds relevant. Juist daarom verraste de aankondiging van een sequel velen. Toch koos ze ervoor terug te keren naar haar dansplatenverleden, naar de wereld van de club waar ze zichzelf kon verliezen in de muziek.
Na een levensbedreigende bloedvergiftiging in 2023 gooit Madonna zich met hernieuwde energie op dat vertrouwde clubgeluid. Op Confessions II zingt ze over dansen onder neonlicht, over zweet en overgave op de dansvloer. Tegelijkertijd uit ze haar onbegrip over een generatie die liever scrolt op TikTok dan echte menselijke verbinding opzoekt.
British producer Stuart Price, die ook de originele Confessions produceerde en muzikaal directeur was tijdens Madonna’s recente Celebration-tour, staat opnieuw aan het roer. Samen stelden ze zichzelf de lat hoog: het nieuwe album moest minstens zo goed worden als het origineel, zo vertelde Madonna aan een Amerikaans tijdschrift.
Dat doel bereikt het album niet volledig, maar het komt verrassend dichtbij. De eerste dertig minuten zijn ronduit uitstekend. Stuwende bassen, strakke clubbeats en een aanstekelijke sfeer van uitbundigheid zorgen voor een meeslepende luisterervaring. Het openingsnummer heeft iets weg van het werk van discokoningin Donna Summer, en nummers als Good For The Soul en Love Sensation bevestigen dat Madonna de dansbare energie van weleer moeiteloos weet op te roepen.
In het middendeel verliest het album wat vaart. Meer experimentele tracks met gehakte vocals en elektronische geluidseffecten zijn interessant, maar tegen die tijd heeft de luisteraar het thema ‘dansen maakt vrij’ al veelvuldig gehoord. De boodschap is duidelijk, maar had met iets meer variatie nog krachtiger kunnen zijn.
Het album stijgt het hoogst wanneer Madonna persoonlijk wordt. Het hoogtepunt is Danceteria, een nummer dat terugblikt op haar beginjaren in New York, toen ze als onbekende jonge vrouw de clubs afstruinde en haar weg naar de top baande. Ook het slotnummer is autobiografisch van aard en verwijst naar haar iconische jaren tachtig-imago.
Al met al is Confessions II een indrukwekkende terugkeer naar de dansvloer. Het is geen perfectum opus, maar het bewijst dat Madonna op haar 66ste nog altijd weet hoe ze een zaal in beweging krijgt. Voor fans van het origineel en liefhebbers van doordachte clubmuziek is dit album zeker de moeite waard.
