Er gaat niets boven je eerste Wereldkampioenschap voetbal. De herinneringen aan die zomers als kind, de grote sterren die onoverwinnelijk leken, de wedstrijden die je nooit zou vergeten. Maar de jaren verstrijken snel, en wat ooit magisch aanvoelde, vervaagt langzaam tot een reeks vage herinneringen: die wedstrijd waarvoor je snel naar huis rende na school, de barbecues met vrienden, het toernooi dat je in je eerste eigen huis bekeek. En dan ineens zijn de helden van weleer grijzende heren in pakken op de tribune: Ronaldo, Roberto Carlos, Kaká. Nog altijd met een fonkeling in de ogen, maar met pijnlijke knieën in plaats van voetbalschoenen.
Als volwassene lijkt het WK steeds sneller voorbij te razen. Vier jaar geleden, tijdens het toernooi in Qatar, was het leven één grote waas van slaaptekort, speeltuinen en kinderprogramma’s op televisie. Maar de afgelopen weken brachten een onverwachte vreugde met zich mee.
Want er gaat niets boven je eerste WK, maar er gaat ook niets boven het eerste WK dat je samen met je kind beleeft.
Onze bijna zesjarige zoon is de afgelopen tijd volledig in de ban geraakt van het voetbal. Hij bewondert de grootste sterren, raakt gefascineerd door nieuwe spelers in kleurrijke tenues en legt zijn ouders geduldig uit wat de doelpuntenvieringen betekenen. Wat een bijzonder voorrecht om die eerste voetbalherinneringen samen met hem te mogen beleven.
We hadden er niet op gerekend, en dat zou ook prima zijn geweest. Je kunt je kind wel in een voetbalshirt hijsen en grappen maken over toekomstige topspelers, maar de liefde voor de sport moet vanzelf komen. Die ontstaat op het schoolplein, met geschaafde knieën en vriendjes die elkaar aansteken met voetbalkoorts.
Vier jaar geleden was elk poging om samen een wedstrijd te kijken gedoemd te mislukken. Een koppige peuter die absoluut niet wilde stilzitten, was het enige resultaat. Nu, plotseling, zitten we samen Panini-plaatjes te ruilen, kennen we de namen van alle Franse aanvallers en wijzen we de vlaggen en logo’s aan van alle 48 deelnemende landen. Glanzend Brazilië!
De manier waarop hij dit WK beleeft, verschilt natuurlijk van hoe wij dat als kind deden, net zoals onze beleving verschilde van die van onze ouders. Opa zag Pelé ooit live spelen in het stadion, een verhaal dat indruk maakt op de kleine, al is het vooral omdat zijn favoriete YouTuber onlangs een zeldzame Pelé-spelerskaart trok in een voetbalspel.
Dit toernooi speelt zich af aan de andere kant van de wereld, dus laat opblijven zit er voorlopig niet in. Geen gehaast naar school om de samenvatting te zien op een gammele televisie in de klas.
In plaats daarvan bestaat dit WK uit vroege ochtenden waarbij hij met zijn kleine broertje ons bed in klimt, de uitslagen van de vorige dag opsomt en vol enthousiasme voorspelt welke ster er vandaag gaat scoren. Een honger naar voetbal die maar niet gestild lijkt te worden, en eerlijk gezegd willen we dat ook helemaal niet.
