Dame Penelope Keith, de geliefde Britse komedieactrice die bekend werd als de hooghartige maar warmhartige Margo Leadbetter in de jaren zeventig-sitcom The Good Life, is op 86-jarige leeftijd overleden. Met haar onmiskenbare stem en scherpe timing veroverde zij een vaste plek in de harten van het Britse publiek.
Na haar grote doorbraak als de sociale klimster Margo maakte Keith een soepele overgang naar een nieuwe komedie-hit: To the Manor Born, waarin zij de door en door aristocratische Audrey fforbes-Hamilton vertolkte. Beide rollen bevestigden haar status als een van de grootste komediennes van haar generatie.
Throughout haar carrière, die eind jaren vijftig begon, bleef Keith ook trouw aan het theater. Ze trad op door heel het Verenigd Koninkrijk en combineerde haar televisiewerk later met programma’s over haar grote liefde: het Britse platteland.
Haar inzet voor entertainment en goede doelen werd ruimschoots erkend. Keith ontving meerdere BAFTA-awards, een Olivier Award, een OBE, een CBE en in 2014 een damehood. Zelfs een roos werd naar haar vernoemd.
In een interview sprak zij over de kracht van humor: ‘Humor is macht en een positieve kracht. Als je kunt lachen, zeker om jezelf, ben je al een stuk verder in het begrijpen van het leven.’
Hoewel haar beschaafde stem de indruk wekte van een bevoorrechte achtergrond, was de werkelijkheid anders. Keith, geboren als Penelope Hatfield in 1940 in Sutton, Surrey, groeide op in het eenvoudige Clapham in Zuid-Londen, midden in de Tweede Wereldoorlog. Haar moeder werkte als kinderanimatrice in hotels en was regelmatig van huis, waardoor de jonge Penelope veel tijd doorbracht bij haar grootouders. Haar vader verliet het gezin toen zij nog klein was, en over haar stiefvader sprak zij nooit.
Op zesjarige leeftijd ging zij naar een internaat geleid door nonnen, waar podiumkunsten en spraakles centraal stonden. Die periode omschreef zij later als een van de gelukkigste uit haar leven.
In een interview met presentator Michael Parkinson vertelde zij hoe haar roeping ontstond: ‘Ik kwam op een dag thuis, ging in bad zitten en zei tegen mijn moeder dat ik later ofwel non ofwel actrice wilde worden. Zij zei dat nonnen geen mooie kleren mogen dragen. Dus koos ik voor actrice.’
Toch verliep haar weg naar het podium niet zonder hobbels. De gerenommeerde toneelschool RADA wees haar af vanwege haar lengte van 1,78 meter. Op de Webber-Douglas-academie, waar zij uiteindelijk terechtkwam, maakten docenten haar duidelijk dat haar uiterlijk beperkingen met zich meebracht. Keith zelf zei later dat juist die onzekerheid de basis legde voor haar komisch talent. Uit beperking groeide kracht, en die kracht maakte haar tot een icoon.
