Clint Eastwood en John Wayne waren twee iconen van het Western-genre, maar ze stonden lijnrecht tegenover elkaar als het ging om hun visie op acteren. De twee hebben nooit samengewerkt in een film, hoewel er plannen waren voor een gezamenlijk project genaamd ‘The Hostiles’. Tot op de dag van vandaag geldt die gemiste samenwerking als een van de grootste gemiste kansen in de filmgeschiedenis.
De verhouding tussen de twee sterren werd gekenmerkt door wederzijdse kritiek. Wayne schreef ooit een boze brief aan Eastwood naar aanleiding van de film ‘High Plains Drifter’, en Eastwood liet zich op zijn beurt ook niet onbetuigd met kritische opmerkingen over Waynes latere westerns.
In het boek ‘John Wayne: My Father’, geschreven door zijn dochter Aissa Wayne, wordt beschreven hoe de Duke ook andere acteurs niet spaarde. Zo had hij weinig goeds te zeggen over Clark Gable, de ster van ‘Gone with the Wind’. Wayne vond dat Gable acteren als enige optie had omdat hij nergens anders goed genoeg voor was. Tegelijkertijd legde Wayne daarmee zijn eigen visie op acteren bloot: voor hem draaide het allemaal om reageren op situaties, niet om bewust ‘spelen’.
Wayne verwoordde zijn filosofie ooit als volgt tegenover de pers: hij zei dat hij helemaal niet acteerde, maar puur reageerde. Volgens hem was slecht acteren juist het gevolg van te veel bewust spelen, terwijl goede acteurs op een natuurlijke manier reageren op wat er in een scène gebeurt. Hij omschreef zichzelf als iemand die oprechtheid verkocht, en dat deed hij naar eigen zeggen al zijn hele carrière. Hij had weinig op met de theatrale, kunstzinnige benadering van acteren en vond dat echte kunst draait om basisemoties.
Eastwood was het hier fundamenteel mee oneens. In een serie interviews uit de periode 1979 tot 1983, later gepubliceerd onder de titel ‘Conversations with Clint’, werd hem gevraagd wat hij vond van het idee dat acteren gelijkstaat aan reageren. Eastwood antwoordde dat hij nooit heeft begrepen wat dat eigenlijk betekent. Hij herkende de uitspraak als iets wat Wayne placht te zeggen, maar vond de redenering onvolledig. Volgens Eastwood kun je als acteur niet simpelweg afwachten en reageren. Er zijn altijd drijvende krachten en motivaties die een personage in beweging brengen, en die moet een acteur actief begrijpen en verbeelden.
De tegenstelling tussen de twee zegt veel over het verschil in generaties en stijlen binnen Hollywood. Wayne vertegenwoordigde een oudere, intuïtieve benadering van het vak, terwijl Eastwood meer nadruk legde op bewuste keuzes en innerlijke motivatie. Beide mannen waren enorm succesvol, maar hun visies op het acteervak bleven onverenigbaar. De vraag wat een samenwerking tussen deze twee had kunnen opleveren, blijft dan ook een fascinerende maar onbeantwoorde vraag in de filmgeschiedenis.
