De Israëlische premier Benjamin Netanyahu verklaarde tijdens een bezoek aan troepen in Zuid-Libanon dat het leger het gebied niet zal verlaten zolang de door Iran gesteunde beweging Hezbollah een bedreiging vormt voor Israël. Ook defensieminister Israel Katz liet weten dat de Israëlische strijdkrachten geen millimeter zullen wijken totdat Hezbollah volledig ontwapend is.
Deze harde opstelling staat echter op gespannen voet met het memorandum van overeenstemming (MoU) dat de Verenigde Staten en Iran hebben gesloten. Het eerste punt van dat akkoord voorziet namelijk in een onmiddellijk en permanent staakt-het-vuren op alle fronten, inclusief in Libanon. Israël bezet momenteel ongeveer een vijfde van het Libanese grondgebied, een situatie die al bestaat sinds begin maart.
De situatie is verder gecompliceerd door een apart raamwerkakkoord dat door de VS is bemiddeld tussen Israël en de Libanese regering. Dit akkoord verplicht Israël niet om zich terug te trekken uit Zuid-Libanon en staat verdere aanvallen toe. Hezbollah heeft dit akkoord dan ook scherp veroordeeld.
Het gevolg is dat de Israëlische militaire aanwezigheid in Libanon steeds verder wordt verankerd, ook al zijn de aanvallen wat afgenomen om een hernieuwde directe confrontatie met Iran te vermijden.
Analisten vragen zich af of Netanyahus uitspraken vooral bedoeld zijn voor het thuispubliek, of dat ze een echte harde lijn vertegenwoordigen die het fragiele akkoord met Iran in gevaar kan brengen.
Volgens Cyrus Schayegh, hoogleraar internationale geschiedenis en politiek aan het Geneva Graduate Institute, bevindt Netanyahu zich in een lastige positie. De binnenlandse politiek maakt het hem moeilijk om toe te geven in het conflict met Hezbollah. De beweging begon raketten op Noord-Israël af te vuren kort nadat Israël en de VS eind februari gezamenlijke aanvallen uitvoerden op Teheran, waarbij de Iraanse Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei om het leven kwam.
Tegelijkertijd willen zowel de VS als Iran dat het MoU standhoudt, maar de aanhoudende Israëlische aanwezigheid in Libanon vormt een serieuze belemmering voor het succes van het akkoord. Analisten benadrukken dat beide partijen belang hebben bij het laten slagen van de overeenkomst, maar dat de acties van Israël in Libanon een grote struikelblok blijven.
De vraag blijft dus open: is Israëls houding slechts retoriek voor eigen politiek gewin, of vormt het een fundamentele bedreiging voor de broze diplomatieke balans die met het VS-Iran memorandum is bereikt?
