Hope van regisseur Na Hong-Jin is de duurste Koreaanse filmproductie ooit en een genre-doorbrekend alien invasie epos dat werkelijk elke verwachting overtreft. De film is in geen enkel opzicht te vergelijken met een andere bioscoopfilm van dit jaar — of van welk jaar dan ook.
Belangrijke feiten
- Regisseur: Na Hong-Jin (The Wailing, 2016)
- Hope is naar verluidt de duurste Koreaanse filmproductie ooit
- De film ging in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes eerder in 2026
- Na Hong-Jin maakte tien jaar lang geen speelfilm na The Wailing (2016)
- Hoofdrolspelers: Hwang Jung-min als sheriff Bum-seok en Zo In-sung als neef Sung Ki
- Het verhaal speelt zich af in het kustdorpje Hope Harbor, vlakbij de gedemilitariseerde zone (DMZ) tussen Noord- en Zuid-Korea
- Distributeur: Neon
Een film die meerdere genres tegelijk is
Hope gedraagt zich als meerdere totaal verschillende films in één. De eerste 45 minuten introduceert rustig het slaperige kustdorpje Hope Harbor, de drie hoofdpersonages en het onzichtbare monster dat hen door smalle straatjes en steegjes achtervolgt. Daarna volgt een meedogenloze actiesequentie die verhaalstructuur opzijschuift ten gunste van sensorische overprikkeling in de ene beklemmende set piece na de andere. Ten slotte wordt het ronduit vreemd, met een climax vol de meest gewaagde en nerderige sciencefiction die je buiten James Camerons Avatar zult tegenkomen.
Recensent Jeremy Mathai schrijft dat het geen overdrijving is om te stellen dat het eindresultaat, voor beter én slechter, gedenkwaardiger is dan welke mainstream film uit het pandemietijdperk dan ook.
Een onconventionele benadering van de blockbusterformule
Na zijn Cannes-première rechtvaardigt Hope het festivalhype door een intellectuele benadering te kiezen voor een creature feature. Waar de Amerikaanse cinema decennialang heeft geprobeerd — en grotendeels gefaald — de mix van terughoudendheid en spektakel uit Jaws en Jurassic Park na te bootsen, begrijpt deze alien invasiefilm volledig dat wat je niet ziet vaak angstaanjagender is dan wat je wél ziet — althans in de beginfase.
Na Hong-Jins sobere vertelstijl zal kijkers die gewend zijn aan Hollywoods hand-vasthoudende aanpak ongetwijfeld irriteren. Maar van een filmmaker die altijd atmosfeer, stemming en gevoel boven conventie heeft gesteld, zou je ook niets anders verwachten.
De personages: geen clichés, wel karakter
Dat afwijzen van vertrouwde blockbuster-clichés is meteen zichtbaar wanneer we kennismaken met de lokale sheriff Bum-seok, een dorpspolitieman die vrijwel volledig wordt gedefinieerd door zijn ineffectiviteit. Er is geen tragisch verleden of afgezaagd familiedrama om sympathie op te wekken voor dit personage, dat op het eerste gezicht ronduit onaangenaam is. Acteur Hwang Jung-min speelt voornamelijk verschillende tinten ergernis, hulpeloosheid en oogverblindende schrik — aangevuld met genoeg schuttingtaal om zeelieden te doen blozen. Wanneer Bum-seok en zijn neef, jachtliefhebber Sung Ki (gespeeld door Zo In-sung), iets tegenkomen, begint de film pas echt op gang te komen.
Veelgestelde vragen
Wanneer ging Hope in première en wie heeft de film gemaakt?
Hope ging in wereldpremière op het Filmfestival van Cannes in 2026 en is geregisseerd door de Zuid-Koreaanse filmmaker Na Hong-Jin, bekend van de horrorfilm The Wailing uit 2016. De distributie is in handen van Neon.
Waarom is Hope bijzonder vergeleken met andere alien invasiefilms?
Hope combineert meerdere genres — van sluimerend dorpsdrama tot meedogenloze actie en gewaagde sciencefiction — en wijst bewust alle vertrouwde blockbuster-conventies af. De film begrijpt dat het onzichtbare vaak angstaanjagender is dan het zichtbare, en kiest voor sfeer en gevoel boven een traditionele verhaalstructuur.
Is Hope de duurste Koreaanse film ooit?
Volgens berichten is Hope naar verluidt de duurste filmproductie in de geschiedenis van de Zuid-Koreaanse cinema.
