De nieuwe Supergirl-film van DC worstelt met een probleem dat al zo oud is als het personage zelf: hoe onderscheid je Supergirl van haar beroemde neef Superman? Ze komt van dezelfde planeet, heeft dezelfde krachten en draagt zelfs een vergelijkbaar kostuum. Alsof dat nog niet genoeg is, verschijnt de film ook nog eens in de schaduw van de succesvolle Superman-reboot van vorig jaar, waarbij Milly Alcock aan het einde van die film al even te zien was als Kara Zor-El.
Regisseur Craig Gillespie kiest een duidelijke aanpak om dit onderscheid te maken: hij laat de persoonlijkheid van Kara de toon bepalen. De film begint met een Supergirl die katers heeft, nergens om geeft en het liefst van de ene buitenaardse kroeg naar de andere zwerft, vergezeld door haar hond Krypto. Wanneer Clark Kent, gespeeld door David Corenswet, haar vriendelijk probeert te overtuigen naar huis te komen, maakt dat het contrast alleen maar groter. Kara is rauw en opstandig, terwijl haar neef juist de belichaming is van nette, oprechte heldhaftigheid.
Dit levert een film op die duidelijk een eigen koers vaart ten opzichte van Superman, met een hardere en donkerdere toon. En precies daar zit zowel de kracht als de zwakte van de film. Supergirl durft naar duistere plekken te gaan, maar ondermijnt die ambitie vervolgens keer op keer. Het resultaat is een film met een onsamenhangende toon, een script dat lijkt te botsen met de regie, en een identiteitscrisis die bijna symbolisch is voor het personage zelf.
De film wil duidelijk niet de vrolijke, optimistische superheldenbeleving zijn die Superman bood. Goede waarden en sterke principes leiden in deze wereld eerder tot problemen dan tot succes. Dat wordt het duidelijkst zichtbaar in de hoofdschurk: Krem van de Gele Heuvels, gespeeld door Matthias Schoenaerts. Krem leidt een bende gewelddadige plunderaars, maar de ware aard van hun misdaden blijkt nog veel verontrustender dan simpel geweld.
Het probleem is dat de film deze donkere elementen introduceert, maar er vervolgens niet volledig mee door durft te gaan. Steeds wanneer de film op het punt staat echt iets gedurfds te doen, trekt hij zich terug. Daardoor voelt Supergirl aan als een film die tussen twee werelden in hangt: te duister voor een klassieke superheldenfilm, maar niet consequent genoeg om echt als iets nieuws en eigens te gelden.
Supergirl heeft zeker potentie. De keuze voor een gebroken, opstandige heldin is verfrissend, en Milly Alcock geeft het personage energie en overtuiging. Maar zolang de film niet durft te kiezen tussen optimistische superheldenpret en echte duisternis, blijft het resultaat onbevredigend. De grootste uitdaging voor Supergirl was altijd al om haar eigen identiteit te vinden. Ironisch genoeg geldt dat nu ook voor de film zelf.
