In een druk café in Gaza-stad verzamelden voetbalfans zich rond een klein scherm om de WK-wedstrijd tussen Spanje en Saudi-Arabië te bekijken. Toen de 18-jarige Lamine Yamal in de tiende minuut de score opende, barstte de zaal los van vreugde. Spanje won uiteindelijk comfortabel met vier doelpunten, tot groot genoegen van de aanwezigen.
Dat Palestijnen massaal achter Spanje staan tijdens dit WK heeft niet alleen te maken met de kwaliteit van het Spaanse voetbal. De politieke en humanitaire opstelling van Spanje ten aanzien van de oorlog in Gaza speelt een minstens zo grote rol. Sinds het uitbreken van het conflict in oktober 2023 heeft Spanje zich in Europa onderscheiden als een van de luidste critici van Israël en een van de sterkste pleitbezorgers voor de Palestijnse bevolking. De oorlog heeft inmiddels aan bijna 73.000 Palestijnen het leven gekost.
De Spaanse premier Pedro Sánchez nam al vroeg in het conflict een duidelijk standpunt in ten gunste van Gaza. Voor veel Palestijnen gaf dat een nieuwe lading aan hun al bestaande liefde voor de Spaanse voetbalcultuur. Mohammad Attallah, een 43-jarige advocaat uit Gaza-stad, vertelt dat hij al jaren La Liga en het Spaanse elftal volgt. Maar door de oorlog is zijn band met La Roja, zoals het Spaanse nationale team wordt genoemd, veel dieper geworden.
‘Wij zijn een volk dat van het leven en van voetbal houdt. Veel mensen hier volgden de Spaanse competitie en het nationale elftal al jaren, maar de houding van Spanje tijdens de oorlog heeft mensen veel dichter bij dat land gebracht,’ aldus Attallah.
Ook het gebaar van Lamine Yamal, die de Palestijnse vlag omhooghield, maakte diepe indruk. Hani Abu Rizq gaf toe dat hij eigenlijk een overwinning voor Saudi-Arabië had gehoopt, maar toonde zijn waardering voor de solidariteit die Spanje en zijn spelers hebben getoond richting het Palestijnse volk.
De steun voor Spanje in Gaza laat zien hoe voetbal en politiek in tijden van conflict met elkaar verweven raken. Voor de mensen in Gaza is het WK meer dan een sportief evenement. Het is ook een moment waarop zij zien welke landen naast hen staan, en dat gevoel van erkenning vertaalt zich direct naar de tribune, of in dit geval naar een klein caféscherm midden in een door oorlog geteisterde stad.
