Wie tegenwoordig aan fantasyfilms denkt, ziet al snel beelden voor zich van hobbitten, draken en overweldigende computeranimaties. Begrijpelijk, maar het loont de moeite om ook verder terug in de filmgeschiedenis te kijken. Want lang voordat digitale effecten de norm werden, wisten filmmakers met handgetekende animaties en vindingrijke praktische trucages indrukwekkende fantasiewerelden tot leven te brengen.
Het fantasygenre bestaat al zo lang als de film zelf, en beleefde zijn hoogtepunt waarschijnlijk in de jaren tachtig. Maar ook het decennium daarvoor leverde opmerkelijke pareltjes op. De jaren zeventig waren een tijd waarin ongebreidelde verbeelding en speelsheid streden om aandacht naast cynisme en commerciële belangen. Naast bekende klassiekers verdwenen echter ook talloze bijzondere films in de vergetelheid, zowel voor kinderen als voor volwassenen.
Wat deze vergeten titels gemeen hebben, is dat ze destijds nauwelijks een stempel drukten op de populaire cultuur, ondanks hun vaak hoge kwaliteit. Hieronder een nadere blik op één van die vergeten juweeltjes.
**The Point (1971)**
Deze geanimeerde televisiefilm uit 1971 is gebaseerd op het conceptalbum van de Amerikaanse muzikant Harry Nilsson, die naar eigen zeggen het verhaal bedacht tijdens een bijzonder levendige ervaring. Het resultaat is een kleurrijke, muzikale animatiefilm met een opvallend directe boodschap.
Het verhaal draait om Oblio, een jongetje met een rond hoofd in een wereld waar iedereen en alles puntig is. Mensen hebben puntige hoofden, en alle voorwerpen in de omgeving zijn eveneens voorzien van scherpe uitsteeksels. Oblio past niet in dit plaatje en wordt samen met zijn hond verbannen uit het dorp. Tijdens hun omzwervingen door het onbekende landschap ontdekken ze echter dat het hebben van een doel en het hebben van een punt twee heel verschillende dingen zijn.
De film bevat meerdere korte liedjes en heeft een traditionele vertelstructuur. Bij de oorspronkelijke televisie-uitzending verzorgde acteur Dustin Hoffman de vertelstem. De boodschap van de film, namelijk dat ieder wezen waarde heeft ongeacht zijn uiterlijk of vermeende nut, wordt zonder omwegen verkondigd. Subtiliteit is niet het sterkste punt van de film, maar dat maakt hem er niet minder charmant om.
The Point is een voorbeeld van hoe de jaren zeventig fantasieverhalen produceerden die oprecht en onbevangen waren, zonder de glans van grote studiobudgetten of moderne technologie. Juist die ruwheid en eerlijkheid geven de film een tijdloze kwaliteit die hedendaagse kijkers, jong en oud, nog steeds weet te raken.
Wie openstaat voor fantasiefilms van vóór het digitale tijdperk, doet er goed aan deze en andere vergeten titels uit de jaren zeventig te herontdekken. Ze bieden een frisse blik op een genre dat veel rijker en gevarieerder is dan de blockbusters van vandaag soms doen vermoeden.
