Een van de meest besproken Franse films van dit moment is ‘De Gaulle: Resistance’, een grootschalige oorlogsfilm van regisseur Antonin Baudry. De productie is het eerste deel van een tweedelige reeks over de Franse generaal Charles de Gaulle, en bestrijkt de periode van de Franse capitulatie in 1940 tot aan de bevrijding in 1945.
De film werd onder de aandacht gebracht door filmcriticus Ben Croll, die vier nieuwe bioscoopfilms besprak die afkomstig zijn van het prestigieuze filmfestival van Cannes. Volgens Croll past ‘De Gaulle: Resistance’ binnen een opvallende nieuwe tendens in de Franse filmindustrie: steeds meer grote, commerciële producties richten zich op verhalen die diep geworteld zijn in de eigen Franse geschiedenis en cultuur.
De Gaulle geldt in Frankrijk als een van de meest iconische figuren uit de twintigste eeuw. Als militair leider en staatsman speelde hij een centrale rol tijdens de Tweede Wereldoorlog, met name als aanvoerder van het Franse verzet vanuit Londen. Het feit dat zijn leven en nalatenschap nu worden verfilmd als een meerdelig bioscoopspektakel, getuigt van de blijvende fascinatie die de Fransen voor hem koesteren.
De keuze om het verhaal op te splitsen in twee delen suggereert dat de makers een uitgebreid en gedetailleerd portret willen neerzetten van zowel de man als de historische context waarin hij opereerde. Het eerste deel focust vermoedelijk op de vroege oorlogsjaren en de opbouw van het verzet, terwijl het tweede deel de aanloop naar en de uiteindelijke bevrijding van Frankrijk zal behandelen.
De bredere trend die Croll signaleert is veelzeggend: waar Franse films lange tijd vooral internationaal werden gewaardeerd om hun artistieke en auteuristische karakter, zien we nu een groeiende categorie van Franse blockbusters die bewust inspelen op nationaal gevoel en historisch bewustzijn. Deze films combineren spektakel met een sterke culturele identiteit, en lijken daarmee een eigen niche te veroveren naast de dominante Hollywood-producties.
Of ‘De Gaulle: Resistance’ ook buiten de Franse grenzen aanslaat, zal moeten blijken. Maar binnen Frankrijk wordt de film beschouwd als een van de belangrijkste bioscoopuitbrengsten van het jaar, mede dankzij de historische betekenis van het onderwerp en de ambitie van de productie.
