ORANJESTAD — Tijdens de plechtige bijeenkomst in het parlement in het kader van Dag van het Volkslied en de Vlag op 18 maart heeft MEP-fractieleider Evelyn Wever-Croes een toespraak gehouden over het verleden, het heden en de toekomst van Aruba. Centraal in haar boodschap stond dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.
Volgens Wever-Croes viert Aruba dit jaar twee belangrijke mijlpalen: 50 jaar Dag van het Volkslied en de Vlag en 40 jaar Status Aparte. Zij noemde beide momenten van grote betekenis voor het Arubaanse volk en verwees naar de lange strijd voor meer zelfstandigheid.
In haar toespraak blikte zij terug op het begin van die ontwikkeling in de eerste helft van de vorige eeuw, toen leden van de Raad van Politie zich uitspraken tegen de ongelijke behandeling van Aruba. Ook haalde zij de inspanningen aan van leiders als Henny Eman, Shon A Eman en Juancho Yrausquin, die in de jaren veertig het proces verder op gang brachten en in 1948 duizenden handtekeningen aanboden aan Nederland.
Wever-Croes stond vervolgens stil bij de rol van Betico Croes, die volgens haar in de jaren zeventig de politieke arena betrad en zijn leven in dienst stelde van de verwezenlijking van het verlangen van het Arubaanse volk om vrij te zijn. Zij omschreef dat als een zware en volhardende strijd, waarin ook offers zijn gebracht.
Volgens de MEP-leider waren eigen nationale symbolen onmisbaar in dat proces. Zij herinnerde aan de invoering van het Arubaanse volkslied en de vlag, vijftig jaar geleden, en sprak over een moment van emotie en trots. Met die stap kreeg 18 maart volgens haar een nieuwe betekenis voor Aruba.
Ook verwees Wever-Croes naar de politieke weg richting Status Aparte. Zij noemde de uitspraak van de Nederlandse premier Ruud Lubbers tijdens de Ronde Tafel Conferentie op 12 maart 1983 — ‘de kogel is door de kerk’ — als historisch keerpunt. Daarmee werd de weg geopend naar de invoering van de Status Aparte op 1 januari 1986.
Zij merkte op dat aan die status aanvankelijk de voorwaarde was gekoppeld dat Aruba in 1996 onafhankelijk zou worden. Volgens haar kwam daar in 1993 een einde aan, toen premier Nelson Oduber erin slaagde die datum te laten schrappen, waardoor de Status Aparte een blijvend karakter kreeg.
Wever-Croes stelde dat Aruba in de afgelopen veertig jaar heeft laten zien het land zelfstandig te kunnen besturen. Daarbij erkende zij dat er perioden zijn geweest waarin de koers niet goed was en de schulden opliepen, maar volgens haar heeft Aruba zelf correcties weten aan te brengen. Zij wees erop dat het eiland tegenwoordig binnen het Koninkrijk en internationaal erkenning krijgt voor zijn visie en financieel beleid.
Tegelijkertijd waarschuwde zij dat de vrijheid en autonomie van Aruba opnieuw onder druk staan. Daarom, zo stelde zij, moet de discussie niet in de eerste plaats gaan over wie de Status Aparte heeft bereikt, maar over wie vandaag bereid is die te verdedigen, te behouden en te beschermen.
‘Vrijheid is geen geschenk, maar een verantwoordelijkheid’, aldus Wever-Croes. ‘Vrijheid is niet iets dat je één keer verkrijgt en daarna voor altijd behoudt. Het is iets dat elke dag opnieuw verdedigd moet worden.’
Ter afsluiting verwees zij naar de woorden uit het derde couplet van het Arubaanse volkslied, waarin de liefde voor vrijheid centraal staat.
