Buck and the Preacher (1972) was de regiedebuut van Sidney Poitier en de eerste western van een Zwarte regisseur bij een grote Hollywood-studio. De film combineerde het revisionistische western-genre met elementen van Blaxploitation-cinema en sprak zich uit over rassenongelijkheid die de Verenigde Staten ook in 1972 nog volop teisterde.
Belangrijke feiten
- Jaar van release: 1972, uitgebracht door Columbia Pictures
- Regisseur: Sidney Poitier — de eerste Zwarte regisseur van een western voor een grote studio
- Hoofdrol: Sidney Poitier als Buck, een wagenleidsman
- Poitier verving de oorspronkelijk aangestelde witte regisseur Joseph Sargent tijdens de productie
- De film toont een alliantie tussen Zwarte cowboys en Native Americans — uitzonderlijk voor een western uit die tijd
- In hetzelfde jaar, 1972, werd Bill Pickett de eerste Zwarte man opgenomen in de National Rodeo Hall of Fame
- Sidney Poitier overleed in 2022 op 94-jarige leeftijd
Wat maakt Buck and the Preacher zo subversief?
Revisionistische westerns ondermijnen de klassieke tegenstelling tussen goed en kwaad uit de traditionele western. Ze portretteren de archetypen van het Wilde Westen als gebrekkige en vaak immorele figuren. Maar Buck and the Preacher ging nog verder. Terwijl Clint Eastwood werkte aan een western die John Wayne tot een boze brief aanzette, ondermijnde Poitier jarenlange Hollywood-tradities door een western te maken met Zwarte acteurs, geregisseerd door een Zwarte filmmaker, vanuit een Zwart perspectief — zowel op het genre als op de actuele politiek van die tijd.
De film is gesitueerd in de late jaren 1860, maar sprak direct tot de rassenproblematiek die de VS in 1972 nog altijd kende. Door Zwarte personages centraal te stellen in een genre dat hun ervaringen historisch had geminimaliseerd, en hun strijd tegen witte belagers te tonen, belichaamde de film de geest van de Burgerrechtenbeweging.
De voorgeschiedenis van Zwarte cowboys in westerns
Buck and the Preacher was niet de allereerste western met Zwarte cowboys. Bill Pickett speelde al in de stomme films The Bull-Dogger en The Crimson Skull in de jaren twintig. In de jaren dertig verschenen films zoals Harlem Rides the Range (1939), maar die waren gemaakt voor gesegregeerde doelgroepen. Woody Strode speelde de titelrol in John Fords Sergeant Rutledge (1960) en verscheen later als pistoolheld in Sergio Leone’s Once Upon a Time in the West.
Poitier ging echter verder dan al zijn voorgangers. Door zelf de regie over te nemen van de witte regisseur Joseph Sargent, en door ook een alliantie tussen Zwarte cowboys en Native Americans te tonen, creëerde hij iets dat volgens velen transgressiever was dan welke western van Eastwood uit die periode dan ook.
Vergelijking met andere revisionistische westerns
De beste revisionistische westerns overstijgen het genre en raken aan bredere waarheden. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) onderzocht bijvoorbeeld niet alleen de mythe van de bandiet, maar ook het concept van heldenverering. Op vergelijkbare wijze deed Buck and the Preacher in 1972 meer dan alleen de klassieke western deconstrueren: de film betwistte het idee dat witte cowboys en Native Americans de enige groepen waren die representatie verdienden.
Veelgestelde vragen
Was Buck and the Preacher echt de eerste western van een Zwarte regisseur bij een grote studio?
Ja. Sidney Poitier werd met Buck and the Preacher (1972) de eerste Zwarte regisseur van een western voor een grote Hollywood-studio, nadat hij de oorspronkelijk aangestelde regisseur Joseph Sargent had vervangen tijdens de productie.
Wat is het thema van Buck and the Preacher?
De film speelt zich af in de late jaren 1860 en volgt Buck, een wagenleidsman die voormalige tot slaaf gemaakten begeleidt. De film verwijst naar de Burgerrechtenbeweging en toont een ongebruikelijke alliantie tussen Zwarte cowboys en Native Americans, terwijl hij de traditionele western-mythologie ondermijnt.
