The Muslim victim who wasn’t there: Golders Green and the ‘ghost.

„Toen ik de trap opging, kwam ik een man tegen die er niet was. Hij was er vandaag weer niet. Ik zou willen, ik zou willen dat hij wegging.” De wetenschappers David Tyrer en Salman Sayyid openen hun essay uit 2012 over met dit kinderliedje over een angstaanjagend. berichtgeving in de media over de steekpartijen in Golders Green, het is onmogelijk om daar niet nog eens aan te denken. Afgelopen woensdag zou een man genaamd Essa Suleiman, van Britse nationaliteit, naar verluidt ontslagen zijn uit een psychiatrische inrichting , werd beschuldigd van het neersteken van drie mensen in Londen. Het eerste slachtoffer was Ishmail Hussein, een moslimman die blijkbaar was een kennis van de vermeende aanvaller . Vervolgens werden twee Joodse mannen neergestoken in Golders Green: Shloime Rand, 34, en Moshe Shine, 76. Alle drie zouden ze het slachtoffer zijn geworden van dezelfde man, op dezelfde dag, in dezelfde stad. U zou dit niet weten uit de berichtgeving die daarop volgde. meldde dat Suleiman voor de rechtbank was verschenen voor een poging tot moord op twee Joodse mannen. Sommige waarnemers gingen naar de sociale media om te vragen waarom de politie het derde moslimslachtoffer niet had genoemd. Een terechte vraag; niemand met autoriteit haastte zich om die te beantwoorden. Groot-Brittannië heeft altijd een onofficieel classificatiesysteem voor slachtoffers gehad; een ongeschreven hiërarchie die bepaalt wiens lijden nationale aandacht trekt – en wiens lijden stilletjes verdwijnt. Meestal werkt deze hiërarchie onder de oppervlakte, wat aannemelijk is dat te ontkennen en, als ze wordt benadrukt, gemakkelijk op de beschuldiging van „het slachtoffer spelen” wordt gesteld. De verslaggeving van Golders Green bracht het met ongebruikelijke helderheid naar buiten. Twee Joodse mannen zijn genoemd, geïnterviewd en gefotografeerd. Hun verwondingen zijn gedetailleerd beschreven. De Britse premier Keir Starmer heeft een aankondiging gedaan vanuit Downing Street, waarin hij de aanval afschilderde als een” „daad van „terrorisme”, terwijl de antiterrorismepolitie een onderzoek startte. De morele machinerie van het land kwam in beweging. Starmer wordt beschuldigd van het ‘bewapenen’ van de aanval van Golders Green om zich te richten op pro-Palestijnse protesten Hoesseins naam kwam nergens voor. Zijn verwondingen zijn niet beschreven. Zijn gemeenschap werd niet geraadpleegd. Hij was, in alle opzichten, afwezig in het verhaal van zijn eigen aanval. De boodschap die dit uitstraalt, of iemand het nu.