Washington / Caracas – Tijdens een reeks publieke optredens in Washington is María Corina Machado door Amerikaanse congresleden en beleidskringen expliciet neergezet als de centrale politieke leider van Venezuela in aanloop naar een mogelijke democratische overgang. Tegelijkertijd heeft Donald Trump vanuit het Witte Huis een onmiskenbaar harde koers ten aanzien van Venezuela bevestigd, waarmee de politieke context rond Machado’s positionering verder is aangescherpt.
Congres en Heritage Foundation: Machado als feitelijk politiek leider
Tijdens een persconferentie in het Amerikaanse Congres spraken congresleden Mario Díaz-Balart en Carlos Giménez hun steun openlijk uit voor Machado. Zij noemden haar herhaaldelijk de “onbetwiste leider van Venezuela” en stelden dat zij, zodra vrije verkiezingen mogelijk zijn, de rechtmatig democratisch gekozen president zou zijn.
Machado sprak namens het Venezolaanse volk en benadrukte dat zij optreedt in nauwe afstemming met Edmundo González Urrutia, die zij aanduidde als president-elect. Volgens haar bevindt Venezuela zich niet langer in een klassieke oppositiefase, maar in een voorbereiding op daadwerkelijke machtsuitoefening, mits het repressieve staatsapparaat wordt ontmanteld.
Een dag later herhaalde Machado deze lijn tijdens een afzonderlijke persconferentie bij de Heritage Foundation. Daar verklaarde zij expliciet dat zij en González Urrutia zich inhoudelijk voorbereiden op regeringsverantwoordelijkheid, en dat hun beweging beschikt over een democratisch mandaat dat niet kan worden genegeerd.
Trump over Venezuela: geen compromis met “crimineel regime”
Parallel aan Machado’s optredens sprak president Trump tijdens een White House briefing uitgebreid over Venezuela. In zijn verklaringen liet hij geen ruimte voor een terugkeer naar onderhandelingen of versoepeling van de druk.
Trump omschreef het Venezolaanse bewind als een crimineel en repressief regime en benadrukte dat de Verenigde Staten geen overgang zullen steunen waarbij machtsstructuren intact blijven. Volgens Trump is stabiliteit alleen mogelijk wanneer het bestaande systeem volledig wordt ontmanteld.
Hoewel Trump Machado niet formeel aanwees als staatshoofd, maakte hij duidelijk dat de VS actief samenwerken met democratische krachten en dat leiderschap dat voortkomt uit verkiezingsfraude of repressie geen legitimiteit heeft. Zijn uitspraken sluiten inhoudelijk aan bij Machado’s kernboodschap dat “een overgang zonder het einde van repressie onmogelijk is”.
Politieke convergentie, geen formele erkenning
De combinatie van Machado’s publieke positionering en Trumps verklaringen markeert een duidelijke politieke convergentie, maar geen juridische benoeming. De Verenigde Staten hebben Machado niet officieel erkend als president van Venezuela, noch is er sprake van een formele overdracht van staatsmacht.
Wat wel vaststaat, is dat Machado in Washington wordt behandeld als:
- de primaire gesprekspartner over Venezuela
- de politieke leider van de democratische oppositie
- en de centrale figuur rond wie een toekomstig bestuur wordt voorbereid
Regionale impact en diaspora
Machado koppelde de Venezolaanse transitie aan bredere regionale gevolgen. Een vrij Venezuela zou volgens haar een domino-effect hebben voor Cuba en Nicaragua en bijdragen aan stabiliteit in het westelijk halfrond.
Over de Venezolaanse diaspora stelde zij dat tijdelijke bescherming in het buitenland noodzakelijk blijft, maar dat haar uiteindelijke doel is dat miljoenen Venezolanen veilig kunnen terugkeren zodra democratische instellingen zijn hersteld.
Nieuwe fase in het Venezolaanse dossier
De opeenvolgende Washington-optredens maken duidelijk dat het Venezolaanse dossier een nieuwe fase is ingegaan. Waar Machado voorheen primair als oppositieleider werd gezien, wordt zij nu openlijk gepresenteerd als politiek leider van een toekomstig Venezuela, terwijl Trump vanuit het Witte Huis bevestigt dat de Verenigde Staten vasthouden aan maximale druk en geen compromis met het huidige machtsapparaat accepteren.
De komende weken zullen moeten uitwijzen of deze politieke positionering zich vertaalt in concrete stappen richting een daadwerkelijke machtswisseling.
