Met blote handen en schoppen graven mensen in de puinhopen, terwijl drones vanuit de lucht de verwoeste gebieden in kaart brengen. Elke seconde telt in de race om overlevenden te vinden na de zware aardbevingen die Venezuela woensdag troffen.
De kustprovincie La Guaira, grenzend aan de hoofdstad Caracas, is een van de zwaarst getroffen gebieden. De regio ligt er grotendeels verwoest bij na twee opeenvolgende aardbevingen met een kracht van respectievelijk 7,2 en 7,5 op de schaal van Richter. Die laatste beving is een van de krachtigste die Venezuela in de afgelopen eeuw heeft meegemaakt.
Honderden gebouwen zijn ingestort. Onder het puin bevinden zich nog duizenden mensen. Het dodental is inmiddels opgelopen tot minstens 1.430 slachtoffers, en dat aantal stijgt met het uur. De Verenigde Naties schatten dat ongeveer 50.000 mensen worden vermist.
Reddingsteams uit Mexico, Spanje, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk zijn inmiddels aangekomen om de nationale hulpdiensten te ondersteunen. Toch is de hulp nog altijd ontoereikend voor de enorme omvang van de ramp.
Hulporganisaties benadrukken dat de eerste 48 tot 72 uur cruciaal zijn voor het redden van overlevenden, al kan dit tijdsvenster langer zijn als mensen onder het puin toegang hebben tot voedsel en water.
“Elke geredde persoon is een wonder”, zei Jorge Rodríguez, voorzitter van de Nationale Vergadering. “Wij zullen niets verbergen over de omvang van deze tragedie.”
In Catia La Mar, een kustplaats in de provincie La Guaira, heerst een sfeer van diepe verslagenheid. Nauwelijks een gebouw staat er nog overeind. De overheid heeft voedsel en water uitgedeeld aan overlevenden, en waarnemend president Delcy Rodríguez liet weten dat de autoriteiten alles op alles zetten om in deze kritieke uren zo veel mogelijk mensen levend te redden.
Veel mensen dolen angstig rond de puinhopen, in de hoop een teken van leven op te vangen van een vermiste familielid. Jesús Suárez legde 200 kilometer af om zijn zoon Jean te zoeken.
“Er is helemaal geen informatie. Mensen die hem kennen, zeggen dat ze hem niet naar buiten hebben zien komen”, vertelt hij, terwijl hij wijst naar de resten van een ingestort gebouw. “Ik denk dat hij daar ergens zit.”
Maar Suárez staat voor een pijnlijk dilemma dat veel families hier delen: zonder zwaar materieel is redding vrijwel onmogelijk. “Een mens alleen kan dit niet doen, het is te gevaarlijk. En er is hier geen geavanceerde apparatuur.”
Zijn verhaal staat symbool voor de wanhoop van duizenden Venezolanen die wachten, graven en hopen — terwijl de tijd onverbiddelijk doortikt.
