Elke ochtend dat Venezolanen wakker worden na de twee zware aardbevingen die het land troffen, lijkt de situatie somberder dan de dag ervoor. Gebeden voor vermiste dierbaren blijven onbeantwoord, en de weinige slaap die overlevenden weten te pakken wordt verstoord door nachtmerries over instortende gebouwen.
Oud-politieagent Jan Carlos Roa Garcia (50) brengt de nachten met zijn gezin buiten door. Zijn appartementengebouw in Caracas staat nog overeind, maar is te gevaarlijk om te betreden. Met tranen op zijn wangen vertelt hij dat hij niet weet waar hij moet beginnen met het opbouwen van een nieuw leven. ‘Als ik dertig was geweest in plaats van vijftig, misschien dan. Maar tot nu toe heeft niemand van de autoriteiten contact met ons opgenomen.’
Musicus Zaira Castro is minder terughoudend in haar kritiek op de overheid. ‘We zijn allemaal behoorlijk gefrustreerd, want de overheid laat niet zien wat ze zou moeten doen: serieuze hulpverlening,’ zegt ze op een plein vlakbij twee ingestorte gebouwen. ‘Het zijn wij, de Venezolanen zelf, die elkaar helpen. We leven in een samenleving die geleerd heeft op zichzelf te vertrouwen. De overheid bestaat niet meer voor ons.’
In dezelfde wijk, Chacao, bracht interim-president Delcy Rodriguez een bezoek aan de getroffen gebieden. Ze werd er ontvangen met woede van bewoners. ‘U bent aan het campagne voeren midden in een tragedie! De overheid doet niets voor de mensen,’ riep een bewoner haar toe.
De BBC-correspondent die dit verslag schrijft, kent de wijk goed: hij woonde jarenlang in Los Palos Grandes in Chacao. Zijn voormalige appartementengebouw stond op slechts enkele meters van het ingestorte Petunia-gebouw, waar reddingswerkers dag en nacht doorwerken om ingesloten bewoners te bereiken. Een kennis meldde via sociale media dat haar moeder vermist is onder het puin van dat gebouw.
Het was een opluchting te zien dat het oude gebouw, de Alheli, nog intact was en dat de vriendelijke conciërge Pedro nog steeds buiten stond te praten met oudere bewoners. Geen van de bewoners kon zich een ramp van deze omvang herinneren in hun leven.
In de zwaarst getroffen gebieden, met name de kustplaats La Guaira, is de wanhoop nog groter. De aanblik van meer dan honderd volledig verwoeste gebouwen is apocalyptisch. Naarmate de hoop op overlevenden afneemt, groeit de woede onder de bevolking.
‘Er zitten nog mensen onder het puin, we hebben zwaar materieel nodig,’ zegt bewoonster Eileen Lada. Voor veel Venezolanen voelt dit moment als het zwaarste in de moderne geschiedenis van hun land, een land dat al jaren gebukt gaat onder economische crisis en politieke instabiliteit, en nu ook nog eens getroffen wordt door een natuurramp van ongekende omvang.
