Het WK-oefenduel tussen Engeland en Ghana eindigde in een doelpuntloos gelijkspel, maar dat vertelt lang niet het hele verhaal. Ghana, gecoacht door Carlos Queiroz, speelde tactisch sterk en wist de plannen van de Engelse bondscoach Thomas Tuchel grotendeels te ontmantelen. Toch lijkt Tuchel niet van plan zijn aanpak te wijzigen.
Wat wil Tuchel bereiken met Engeland?
De kern van Tuchels speelstijl draait om het uitlokken van druk van de tegenstander. Engeland probeert bewust de bal naar achteren te spelen, richting de verdedigers of keeper Jordan Pickford, om zo de opponent naar voren te lokken. Zelfs spits Harry Kane doet hieraan mee door terug te zakken naar het middenveld, waarmee hij tegenstanders dwingt hun positie te verlaten.
Zodra de tegenstander doorschuift en ruimte achterlaat, schakelt Engeland snel. Er worden directe ballen gespeeld op aanvallers die de diepte inlopen en daardoor oog in oog komen met minder verdedigers. Spelers als Jude Bellingham, Marcus Rashford, Bukayo Saka, Anthony Gordon, Morgan Rogers en Noni Madueke zijn allemaal snelle, krachtige lopers die uitstekend gedijen in zulke situaties.
Verdedigers zoals John Stones en Marc Guehi zijn technisch vaardig genoeg om rustig de bal rond te spelen en druk aan te trekken. Kane, die deze rol ook bij Bayern München vervult, combineert zijn diepteloop met nauwkeurige lange passes op ploeggenoten zoals Luis Diaz.
Waarom werkte het wel tegen Kroatië?
Tegen Kroatië pakte de tactiek uitstekend uit. Coach Zlatko Dalic koos ervoor hoog druk te zetten, maar zijn ploeg had simpelweg te weinig spelers om Engeland effectief te belagen. Elliot Anderson en Kane zakten diep in, waarna de Engelse verdedigers hen eenvoudig konden bereiken. Vervolgens werden de aanvallers met directe passes bereikt, die één-op-één kwamen te staan met geïsoleerde Kroatische verdedigers.
Waarom lukte het niet tegen Ghana?
Ghana koos bewust voor een andere aanpak. Queiroz liet zijn ploeg compact en laag staan, waardoor de ruimte achter de verdediging nauwelijks beschikbaar was. Engeland kon weliswaar de bal circuleren, maar vond geen gaatjes om de gevaarlijke lopers in stelling te brengen. De Ghanese verdediging bleef georganiseerd en liet zich niet verleiden naar voren te komen.
Tuchel hoeft zich echter geen grote zorgen te maken. Zijn systeem is specifiek ontworpen om te presteren tegen ploegen die actief druk zetten, wat bij grote toernooien tegen sterkere tegenstanders vaker voorkomt. Tegen laagstaande blokken zal Engeland creatievere oplossingen moeten vinden, maar de basisfilosofie blijft overeind.
Het verschil met het tijdperk van Gareth Southgate is opvallend. Waar Southgate vooral op controle en soliditeit inzette, zoekt Tuchel actief naar ruimte en snelheid in de omschakeling. Engeland is onder zijn leiding een ploeg geworden die juist de allerbeste tegenstanders het meest kan verrassen.
