Nauwelijks een week nadat de Verenigde Staten en Iran een akkoord sloten dat een einde maakte aan drie maanden van militaire spanningen, reageerde Israël met duidelijke onvrede. Uit een recente peiling blijkt dat maar liefst 92 procent van de Israëlische bevolking vindt dat Washington met dit akkoord een mogelijke overwinning op een jarenlange vijand heeft weggegeven. Bijna de helft van de ondervraagden vindt bovendien dat Israël zijn aanvallen op Libanon en de pro-Iraanse beweging Hezbollah gewoon moet voortzetten, ook als de Amerikaanse bondgenoot daar op aandringt te stoppen.
Sinds de verrassingsaanval van Hamas op 7 oktober 2023, waarbij 1.139 Israëliërs om het leven kwamen, voert Israël vrijwel ononderbroken oorlog in de regio. In Gaza leidde het militaire optreden tot meer dan 73.000 doden aan Palestijnse zijde en werd een groot deel van het gebied met de grond gelijkgemaakt. Volgens de Verenigde Naties is daarbij sprake van genocide, waarbij kinderen bewust werden aangevallen. Daarnaast viel Israël Iran tweemaal aan, doodde het duizenden mensen in Libanon tijdens gevechten met Hezbollah, voerde het meerdere grondoperaties uit in Syrië en voerde het sporadisch luchtaanvallen uit op de Houthi-beweging in Jemen, eveneens een bondgenoot van Teheran.
Opvallend is dat steun voor deze oorlogen binnen het verdeelde Israëlische parlement een van de weinige punten van eensgezindheid vormt, ook al verschillen politici onderling van mening over de uitvoering ervan. Zo omschreef oud-stafchef en potentieel opvolger van premier Benjamin Netanyahu, Gadi Eisenkot, de aanvallen op Iran begin maart als ‘de rechtvaardigste oorlog van de afgelopen decennia tegen de bitterste vijand’. Ook oppositieleider Yair Lapid schaarde zich achter de militaire acties.
Toch lijkt geen van deze oorlogen te leiden tot blijvende veiligheidswinst of een duidelijk eindpunt. Staakt-het-vurens worden gesloten en verbroken, militaire fronten verschuiven, maar een structurele oplossing blijft uit. Critici stellen dat Israël verwikkeld is geraakt in een reeks ‘eeuwige oorlogen’ zonder heldere strategie of diplomatiek perspectief. De vraag rijst steeds luider of militaire middelen alleen ooit kunnen leiden tot de stabiliteit die Israël zegt na te streven.
Tegelijkertijd groeit internationaal de druk op Israël om zich te houden aan humanitair oorlogsrecht en te zoeken naar politieke uitwegen. De menselijke tol, met name onder de Palestijnse burgerbevolking in Gaza, trekt wereldwijd steeds meer veroordeling. Ontheemde kinderen die in vuilnisbelten zoeken naar brandhout en plastic, symboliseren de schrijnende realiteit van een conflict dat maar voortduurt.
Voor nu lijkt de cyclus van geweld zich te herhalen: een tijdelijk akkoord hier, een nieuwe aanval daar, en een bevolking die overwinning eist terwijl een duurzame vrede verder weg lijkt dan ooit.
