Stephen King groeide al vroeg in zijn carrière uit tot een wereldwijde naam in de horrowereld. Zijn debuutroman uit 1974 werd al snel verfilmd, en daarna volgden de bioscoopbewerkingen elkaar in rap tempo op. Naast films vond King ook zijn weg naar de televisie, met als vroeg hoogtepunt een miniserie uit 1979 gebaseerd op zijn vampierenverhaal ‘Salem’s Lot’.
Deze tweedelige televisieproductie, uitgezonden door CBS en geregisseerd door Tobe Hooper, speelt zich af in een klein stadje in Maine. Het verhaal volgt een schrijver die terugkeert naar zijn geboorteplaats om een mysterieus herenhuis te onderzoeken. Al snel blijkt dat de eigenaar van dat huis een bloeddorstige vampier is, en het stadje langzaam in zijn greep krijgt.
De miniserie duurt ruim drie uur en kent een rustig tempo, maar bevat één scène die tot op de dag van vandaag bekendstaat als een van de angstaanjagendste momenten uit de televisiegeschiedenis. In die scène zweeft een jongetje genaamd Ralphie, dat inmiddels zelf vampier is geworden, door de nacht naar het slaapkamerraam van zijn broertje Danny. Omgeven door een wolk van mysterieuze rook nadert hij het raam op de bovenverdieping, waarna hij zijn broer bijt.
Het geheim achter de griezelige sfeer van die scène? Regisseur Hooper filmde de beelden achterstevoren. De acteur begon met zijn tanden al in de nek van zijn broertje, trok zich vervolgens terug en zweefde wat rond. Door de beelden daarna omgekeerd af te spelen, leek het alsof de rook op een onnatuurlijke manier in het lichaam van de vampier werd opgezogen. Dat gaf de scène een droomachtige, nachtmerrieachtige kwaliteit die met gewone filmtechnieken nauwelijks te bereiken zou zijn geweest.
De acteur die Ralphie speelde, vertelde later in interviews dat vrijwel al zijn vampirenscènes op deze manier werden opgenomen, met de bedoeling ze achteraf in omgekeerde volgorde te tonen. Ook de acteur die zijn broertje Danny speelde, bevestigde dat de bijt-opnames in omgekeerde volgorde werden gefilmd.
De scène werd zo iconisch dat ze jaren later zelfs werd geparodieerd in een populaire Amerikaanse animatieserie, wat aantoont hoe diep ze zich in het collectieve geheugen heeft genesteld.
De miniserie geldt als een van de eerste succesvolle televisieadaptaties van Kings werk en bewees dat zijn verhalen ook buiten de bioscoop tot leven konden worden gewekt. De eenvoudige maar effectieve truc van het omgekeerd filmen laat zien dat een beperkt budget creativiteit niet in de weg hoeft te staan, en dat de krachtigste horrorbeelden soms voortkomen uit de meest simpele ingrepen.
