De Prime Video-serie Spider-Noir speelt zich af in een zwart-witwereld vol naoorlogse sfeer en film noir-stijl. Showrunner Oren Uziel liet zich naar eigen zeggen inspireren door klassiekers als Casablanca en His Girl Friday, met als doel een toegankelijke en speelse toon te bewaren. Toch is dat plezier in de praktijk moeilijk terug te vinden in de serie. Spider-Noir voelt voornamelijk aan als een pastiche van donkere misdaadverhalen, waarbij de grappen eerder een glimlach dan een echte lach opleveren. Hoofdpersonage Ben Reilly, gespeeld door Nicolas Cage, beweegt zich door een sombere wereld van corruptie en verraad, en vrolijkheid is er nauwelijks bij.
Dat verandert echter in de zevende aflevering, getiteld Nobody’s Hero. Ongeveer een kwartier na het begin speelt zich een scène af die de serie eindelijk tot leven wekt. Reilly zit zijn verdriet te verdrinken in een bar, terwijl de andere bezoekers spottend praten over zijn alter ego, The Spider. Naarmate zijn frustratie groeit, besluit hij de zaak te verlaten, zijn Spider-kostuum aan te trekken en terug te keren voor een robbertje vechten met de spotters.
Wat volgt is de meest energieke en grappige scène uit de hele serie tot nu toe. Cage laat even zijn bekende uitbundige speelstijl los, schreeuwt naar de mannen en stuurt dronken weblijnen alle kanten op terwijl op de achtergrond een jazzversie van het nummer Sway klinkt. De aangeschoten Spider roept herhaaldelijk ‘Web! Web! Web!’ terwijl hij de cafébezoekers aan de muren vastplakt. Het is een luchtige, bijna cartoonachtige scène die qua gevoel aansluit bij de animatiefilms uit de Spider-Verse-reeks.
Dit soort speelsheid was precies wat de serie van het begin af aan had kunnen gebruiken. De rode draad van dit seizoen draait om veteranen die tijdens de Eerste Wereldoorlog aan experimenten werden onderworpen en sindsdien met de lichamelijke gevolgen leven. Dat is zwaar materiaal, en de schrijvers hebben moeite gehad om daar voldoende luchtigheid tegenover te stellen.
De barscène in aflevering 7 laat zien dat de makers wel degelijk weten hoe ze humor kunnen inzetten, maar dat ze die mogelijkheid grotendeels onbenut hebben gelaten. Of dit een bewuste keuze is geweest of dat de toon van de serie simpelweg te serieus is geworden, blijft de vraag. Wat vaststaat, is dat deze ene scène meer energie en plezier uitstraalt dan alle voorgaande afleveringen bij elkaar.
Voor fans die hoopten op een lichtvoetiger superheldenverhaal in de stijl van de Spider-Verse-films, biedt aflevering 7 een korte maar welkome adempauze. Of de makers deze richting verder uitwerken in de resterende afleveringen, moet nog blijken.
